چند نوع پخت برای اوکونومیاکی وجود دارد. در ژاپن خوک و کلم رایج ترین آنهاست. اما اختاپوس، تخم ماهی روغنی که به مِنتایکو معروف است، پنیر، کیمچی (یا ترشی تند کُره ای) و موچی (کیک برنج ژاپنی) نیز از مواد پرطرفدار هستند. اوکونومی-یاکی را همچنین می توان با لایه ای از رشته های سرخ شده روی آن سرو کرد، که در این صورت به آن مودان- یاکی می گویند. این هم خیلی محبوب است. همه نوع مواد اولیه داخل غذا وهمچنین موادی برای پوشاندن روی آن وجود دارند، اما دو سبک اصلی برای پخت اوکونومی-یاکی هستند به نام های سبک کانسای و سبک هیروشیما.  سبک کانسای این غذا همانی است که در زیر به شما آموزش داده می شود. مواد با خمیر مخلوط می شوند. اما در سبک هیروشیمای اوکونومی-یاکی، خمیر متشکل از آب و آرد آن مانند کرپ ، کف ماهیتابه پهن می شود و سپس روی آن یک لایه از اجزای این غذا مانند تکه های باریک باریک کلم، جوانه ی لوبیا و گوشت خوک قرار می دهند. یک لایه از رشته های سرخ شده اضافه می شود و سپس یک لایه تخم مرغ زده ی شده ی سرخ شده روی آن قرار می دهند. گفته می شود غذاهای متشکل از خمیر آرد و آب در مراسم چای «سن نو ریکیو» سرو می شده است. سن نو ریکیو، یکی از شخصیت های معروف قرن شانزدهم است که تلاش های بسیاری برای ایجاد و توسعه ی مراسم چای در ژاپن کرد.
در دوره ی اصلاحات میجی از اواخر قرن نوزدهم، غرفه های کنار جاده ای شروع به فروش یوشوکو-یاکی یا کرپ به سبک غربی، کردند. این کرپ ها از خمیر نازک درست می شدند که روی آنها ورقه هایی از پودر ماهی خشک، تره فرنگی و یک سس قرار می گرفت.

❖ مواد لازم:

  • هشتاد گرم میگو
  • دویست گرم کلم
  • یک عدد تخم مرغ
  • صد گرم آرد
  • نصف فنجان آب (صد میلی لیتر)
  • نصف قاشق چایخوری نمک (دو و نیم گرم)
  • فلفل برای چاشنی
  • یک قاشق چایخوری سس سویا (پنج میلی لیتر)
  • روغن نباتی سرخ کردنی

❖ سس اوکونومیاکی:

  • دو قاشق غذاخوری سس گوجه فرنگی (سی میلی لیتر)
  • یک قاشق غذاخوری سس سویا (پانزده میلی لیتر)
  • سس مایونز (اختیاری)
❖ دستور العمل:
میگو. را به تکه های یک سانتی متری ببرید. کاهو را به تکه های نیم سانتی متری خورد کنید.تخم مرغ ها را شکسته و در یک کاسه بریزید. به آن آب و همچنین نمک، سس سویا و فلفل اضافه کنید. سپس آرد را اضافه کرده تا اینکه خمیری با غلظت مناسب و قابل قبول به دست آید.کلم و میگو را به آن اضافه کنید. آنها را به خوبی مخلوط کنید تا اینکه با خمیر پوشانده شوند.ماهیتابه را روی گاز بگذارید تا گرم شود بعد کمی با روغن نباتی آن را چرب کنید. خمیر را به شکل دایره داخل ماهیتابه پهن کنید تا اینکه حدود ۲ سانتیمتر ضخامت داشته باشد. سپس در ماهیتابه را بگذارید و آن را با حرارت کم بپزید تا اینکه زیر خمیر به رنگ قهوه ای درخشان در بیاید. این باید حدود ۷ تا ۸ دقیقه طول بکشد. هر از چند گاهی با بلند کردن لبه های این خمیر مراقب باشید تا خمیر نسوزد و تغییر رنگ آن را هم بررسی کنید. حالا اوکونومی-یاکی را بر می گردانیم تا روی دیگر آن هم طلایی شود. یک کم روغن از گوشه ی ماهیتابه داخل آن بریزید. در ظرف را یک بار دیگر بگذارید تا اوکونومی-یاکی برای مدت ۷ تا ۸ دقیقه ی دیگر بپزد و تا آن موقع باید آماده شده باشد.سپس روی اوکونومیاکی را سس می ریزیم که از دو قاشق غذاخوری سس یا رب گوجه فرنگی و یک قاشق غذاخوری سس سویا تشکیل شده است. این مواد را خوب با هم مخلوط می کنیم و روی اوکونومی-یاکی را به طور کامل با این سس می پوشانیم. شما همچنین می توانید کمی مایونز روی این لایه ی سس اضافه کنید.
Okonomiyaki 5
اوکونومیاکی در مغازه های اوکونومیاکی فروشی
Okonomiyaki
اوکونومیاکی
Okonomiyaki 2
اوکونومیاکی
Okonomiyaki 3
اوکونومیاکی
Okonomiyaki 4
اوکونومیاکی

اونیگیری یا کوفته برنجی از محبوب ترین غذاهای موجود در بنتو (ظرف غذا) های ژاپنیست که در بین کودکان نیز بسیار مورد علاقه است. یکی از علت های آن هم زیبایی آن است. آموزش اونیگیری را می توانید از اینجا به یاد بگیرید. در زیر شما را به دیدن چند اونگیری زیبا دعوت می کنم.

photo_2017-01-27_11-48-50
اونیگیری به سبک پاندا
Onigiri7
اونیگیری به سبک انیمه
Onigiri8
اونیگیری
Onigiri9
اونیگیری در بنتو
Onigiri0
اونیگیری به سبک کیتی
Onigiri1
اونیگیری پاندا
Onigiri2
اونیگیری پنگوئن
Onigiri3
اونیگیری پاندا
Onigiri5
اونیگیری
Onigiri6
اونیگیری سگ
Onigiri6 (2)
اونیگیری به سبک نینجا
onigiri
اونیگیری به سبک انیمه
 با داروما همراه باشید تا دستور تهیه ی ماکی زوشی را با هم بررسی کنیم
❖ مواد لازم:
  • برنج ، ۳۶۰ میلی لیتر(۳۰۰ گرم )
  • آب ، ۴۰۰ میلی لیتر(سرکه ی سوشی)
  • سرکه ، ۳ قاشق سوپخوری
  • شکر، ۲ قاشق سوپخوری
  • نمک ، ۱ قاشق چایخوری
  • هویج ، ۱ عدد (۱۰۰ گرم)
  • شکر، ۱ قاشق سوپخوری
  • نمک ، ۱/۴ قاشق چایخوری
  • آب ، ۲۰۰ میلی لیتر
  • تخم مرغ ، ۲ عدد
  • شکر، ۱ قاشق سوپخوری
  • نمک ، یک سرانگشت
  • سس سویا ، نصف قاشق چایخوری
  • آب ، ۱ قاشق سوپخوری
  • روغن ، ۱ قاشق چایخوری
  • خیار، ۱عدد
  • کنسرو ماهی تُن ، ۷۰ گرم
  • خزه ی دریایی یا نوری ، ۴ ورقه (مربع شکل  به اندازه ی ۲۰ سانتیمتر)
❖ دستورالعمل:
برنج سرکه اندود را آماده می کنیم. برای نحوه ی پختن برنج به تارنمای برنامه ی ما برای دستور پخت مرغ تری یاکی (کباب مرغ همراه با سس سویا و شکر) مراجعه کنید.سرکه ی سوشی را آماده می کنیم. سرکه، شکر و نمک را در یک قابلمه ی کوچک ریخته و خوب هم بزنید.برنج تازه پخته شده را در یک کاسه ریخته سرکه ی سوشی را به آن اضافه کنید و برای ۱ تا ۲ دقیقه آن را هم بزنید. وقتی که برنج و سرکه ی سوشی مخلوط شدند، برنج را با بادبزن خنک کرده و آن را به ۴ قسمت برابر تقسیم کنید.پوست هویج را بگیرید و بصورت خلال هایی به اندازه ی ۱ سانتیمتر ببرید. خلال های هویج را داخل یک قابلمه قرار دهید و به آن آب اضافه کنید و روی حرارت متوسط بگذارید. پس از جوش آمدن آب، حرارت را کم کرده و در قابلمه را گذاشته و برای مدت ۵ دقیقه بپزید. پس از ۵ دقیقه، شکر و نمک را به آن اضافه کرده و دوباره در قابلمه را گذاشته و برای مدت ۷ دقیقه ی دیگر بپزید. اجاق را خاموش کرده و بگذارید که هویج خنک شده و مزه را به خودش جذب کند.املت تاماگویاکی را بپزید. شکر، نمک، سس سویا و آب را در یک کاسه ریخته و خوب هم بزنید. تخم مرغ ها را در یک کاسه ی جداگانه شکسته و خوب هم بزنید. چاشنی که تازه هم زدید را به آن اضافه کنید. ماهی تابه را روی حرارت متوسط گرم کنید، روغن را بطور یکنواخت پهن کنید، سپس، تمام مخلوط تخم مرغ را به داخل ماهی تابه ریخته و به سرعت هم بزنید. وقتی که مخلوط تخم مرغ نیمه پخته شد، دسته ی ماهی تابه را بلند کرده و کج بگیرید، بطوریکه تخم مرغ به سمت لبه ی دیگر ماهی تابه سُر خورده و آن را به شکل املت درآورید. حرارت اجاق را کم کرده و بگذارید تا خوب بپزد. وقتی که املت خنک شد، آن را به خلال هایی به پهنای ۱ سانتیمتر ببرید.خیار را به خلال هایی به پهنای ۱ سانتیمتر ببرید.کنسرو ماهی تُن را دریک آبکش برگردانید تا مایع آن گرفته شود.

یک حصیر مخصوص تهیه ی سوشی لوله ای و یا یک تکه پارچه ی کلفت را پهن کرده و یک ورقه نوری را روی این حصیر یا پارچه قرار دهید. دستهایتان را مرطوب کنید، بعد با یک حوله کمی آن را خشک نمایید. یک قسمت از یک چهارم برنج سرکه اندود را برداشته و بطور یکنواخت روی نوری قرار دهید، در یک انتهای نوری به پهنای حدود ۵ سانتیمتر را بدون برنج خالی بگذارید.

وقتی که برنج سرکه اندود بطور یکنواخت روی نوری پهن شد، مواد اولیه برای پر کردن را بطور متوالی در وسط برنج سرکه اندود قرار می دهیم. مواد اولیه نرمتر باید اول گذاشته شود.املت را در کنار ماهی تُن بگذارید. هویج و خیار را روی ماهی تُن و تخم مرغ می گذاریم.

لبه حصیر نزدیک خودتان را با هر دو انگشت شست بلند کرده و در حالی که با باقی انگشت هایتان مواد داخل را محکم نگه داشته اید، آن را روی لبه ی دیگر قرار دهید تا یک لوله را شکل دهید. سپس، این لوله را روی حصیر کمی به جلو و عقب بغلتانید تا شکل خوبی پیدا کند. قسمت تازه لوله شده را رو به پایین قرار دهید. ۳ سوشی لوله ای دیگر را نیز به همین روش تهیه کنید.

هر سوشی لوله ای را به ۸ قسمت برابر ببرید.

maki zushi (3)
ماکی زوشی
maki zushi (4)
همان طور که می بینید درون ماکی زوشی را می توان به شکل های مختلف تزیین کرد
maki zushi (2)
ماکی زوشی
maki zushi 5
ماکی زوشی
مبدا پیدایش آنپان در سال ۱۸۷۴ در دوران میجی ابداع شد. دوران سامورایی ها به سر آمد و ژاپن مدرنیزه می شد. وقتی که فرهنگ غرب از جمله نان و سایر خوراک های فردی با شور و علاقه ی فراوانی توسط ژاپنی ها مورد استفاده قرار می گرفت، دوران جدیدی به شمار می آید. اما با توجه به این که برنج خوراک عمده ی ژاپنی ها به شمار می آمد مدتی طول کشید که تبدیل آن به شکل نان در بین مورد جا بیفتد.
یاسوبه ای کیمورا، در تلاش برای تهیه ی یک نان متناسب ذائقه ی ژاپنی ها بود و در سال ۱۸۶۹ یک نان فروشی تاسیس کرد. پس از شماری آزمون و خطا، یاسوبه ای و پسرش ایزابوروآنپان را ابداع کردند، یک نان که ترکیبی از سبک غربی و ژاپنی بود. آنها داخل نان های سبک غربی را با خمیر لوبیای قرمز و سنتی پر کردند. خمیر مایه ی این خمیر یک مخمر ساخت ژاپن شامل برنج، برنج مالت دار و آب است که برای آغازگر تخمیر در زمان درست کردن ساکه مورد استفاده قرار می گیرند.
آنپان در سال ۱۸۷۵ به خاندان سلطنتی ارایه می شد و این باعث گسترش آنپان در سراسر کشور شد. 
❖ مواد لازم:

  • آرد نان ، ۱۵۰ گرم
  • یک قاشق غذاخوری شکر
  • نصف قاشق چایخوری نمک
  • یک قاشق چایخوری مخمر خشک
  • شیر، ۹۰ میلی لیتر
  • یک عدد تخم مرغ
  • ده گرم کره
  • ۱۲۰ گرم آن یا خمیر لوبیای قرمز (به دستور غذای زنزای مراجعه کنید). شما همچنین به مقداری آرد برای پاشیدن روی آنها نیاز دارید.
❖ دستورالعمل:
در یک کاسه، ۱۵۰ گرم آرد نان قرار دهید. سپس به داخل این کاسه یک قاشق غذاخوری شکر و نصف قاشق چایخوری نمک بیافزایید و سپس خوب با یک قاشق مخلوط کنید. در یک کاسه ی جداگانه یک قاشق چایخوری مخمر خشک به میزان ۹۰ میلی لیتر شیر بریزید.تخم مرغ ها را با یک جفت چوب غذاخوری، خوب بزنید. سپس یک قاشق غذاخوری تخم مرغ زده شده را به شیر و مخمر خشک اضافه کنید. مخلوط تخم مرغ زده شده و شیر را همراه آرد نان به داخل کاسه بریزید و همه را به وسیله ی یک کفگیر چوبی، به خوبی هم بزنید. مخلوط را تا زمانی هم بزنید که دیگر چسبناک نباشد و تبدیل به یک توده ی منسجم شود. سپس آن را با دستان خود ورز دهید. وقتی که این مخلوط تبدیل به یک توده ی خمیر شد، آن را روی یک تخته ی کار قرار دهید تا بیشتر آنرا ورز دهید. خمیر را به مدت حدود ۱۰ دقیقه ورز دهید. سپس کره را اضافه کنید. این کار را با پهن کردن خمیر، تکه تکه کردن کره به قطعه های کوچک کره و قرار دادن آن بر روی خمیر آغاز می کنیم . با دستان خود کره را روی خمیر بمالید. سپس خمیر را بپیچید تا کره را در بر بگیرد و خمیر را کمی بیشتر ورز دهید. دوباره، آن را بلند کنید و روی تخته ی کار چند بار پرت کنید. این کار را حدود پنج دقیقه انجام دهید.خمیر را به مدت حدود ۱۰ دقیقه ورز دهید.
هر از گاهی خمیر را بردارید و روی تخته ی کار پرت کنید. کره را به خمیر اضافه کنید و به مدت حدود پنج دقیقه ی دیگر آن را ورز دهید و پرت کنید. خمیر را به شکل توپ در آورید و داخل یک کاسه قرار دهید.یک تکه پوشش پلاستیکی را روی کاسه قرار دهید تا خمیر خشک نشود. کاسه را در یک محل گرم قرار دهید که دمای آن حدود ۳۰ درجه ی سانتی گراد باشد تا خمیر به مدت ۳۰ تا ۴۰ دقیقه ور بیاید. اگر دمای اتاق خیلی سرد باشد می توانید کاسه ی حاوی خمیر را داخل یک کاسه ی بزرگتر بگذارید که در آن آب گرم ۳۰ درجه سانتی گرادی ریخته اید. کاسه را به مدت ۳۰ تا ۴۰ دقیقه بگذارید بماند و یک تکه پوشش پلاستیکی روی کاسه ی بزرگتر بکشید.خمیر را روی تخته ی کار قرار دهید و با کف دست آن را ورز دهید تا تمام گاز اضافی خود را خارج کند. خمیر را به هشت قسمت تقسیم کنید. هر تکه را به شکل توپ در آورید. روی سطح تخته ی کار آرد بپاشید. با کف دست هر یک از تکه ها را کمی به پایین فشار دهید تا به شکل دایره هایی به ضخامت ۲ سانتی متر درآیند. با انگشتان خود لبه ها را به پایین فشار داده و پهن کنید تا به شکل یک دایره به شعاع ۶ سانتی متر در آید. یک دایره از خمیرها را برداشته و کف دست خود قرار دهید و با انگشت اشاره ی خود وسط آن را فشار دهید. خمیر لوبیای قرمز را که آماده شده است به هشت قسمت تقسیم کنید. یکی از قسمت ها را وسط این دایره قرار دهید، و خمیرهای اطراف آن را روی مایه وسط آن برگردانید و آن را بپیچید. این کار را برای گلوله های خمیر دیگر نیز تکرار کنید.خمیرهای پرشده از لوبیای شیرین را در یک سینی فر قرار دهید و آن را روی یک قابلمه ی پر از آب جوش با دمای ۴۰ درجه ی سانتی گراد بگذارید. نخست یک تکه پوشش پلاستیکی را روی سینی بکشید و سپس روی آن یک دستمال مرطوب آشپزخانه قرار دهید بگذارید برای بار دوم به مدت ۲۰ تا ۳۰ دقیقه خمیر ور بیاید.نان ها را با باقی مانده ی تخم مرغ زده شده بپوشانید و نان ها را به مدت ۱۲ تا ۱۳ دقیقه در فر که از قبل ۲۰۰ درجه ی سانتی گراد گرم شده است قرار دهید.
اما اگر فر ندارید، می توانید آنها را در روغن بسیار سرخ کنید. در این مورد، آنها را با تخم مرغ زده شده نپوشانید. نان ها را به مدت ۲ تا ۳ دقیقه در روغن گیاهی سرخ کنید که به دمای ۱۶۰ درجه ی سانتی گراد رسیده است. و وقتی که آنها را از روغن خارج می کنید، رویشان شکر بپاشید.
Anpan (2)
آن پان

اونیگیری  اغلب یکی از اجزای ضروری هر بنتو یا ظرف غذای ژاپنی است. بیایید درباره بنتو با جزییات بیشتری صحبت کنیم.
یک بنتو، غذای آماده ای است که شامل برنج و یک نوع غذا در کنار آن است که به شکل جمع و جوری بسته بندی می شود که در راه بتوان آن را خورد. شما اغلب مردم را می توانید ببینید که زیر سایه ی درخت در پارک یا بالای کوه ها در حال خوردن اونیگیری هستند. کودکان بنتوهای خانگی را خیلی دوست دارند. غذاهایی مثل سوسیس کبابی کوچک، املت ، جوجه و یا میگوی سرخ شده محبوبیت زیادی دارند. شرایط ایده آل این است که از رنگ های مختلفی استفاده کنیم. گفته می شود که وقتی ناهار دارای پنج رنگ مختلف باشد نه تنها زیباست، بلکه از لحاظ تغذیه هم دارای تعادل است. در  سال های اخیر تعداد روز افزونی از مردم بنتوهایی که خود درست می کنند را سر کار می برند. با این کار در چنین شرایط سخت اقتصادی در هزینه های خود صرفه جویی کرده و همچنین برای سلامتی شان هم خوب است. به این مردم «بنتو دَنشی» یا «پسرهای بنتویی» می گویند. بنتوهای آماده در سوپرمارکت های شبانه روزی در سراسر ژاپن قابل تهیه است. اِکی بن یا همان «بنتوی ایستگاه» به بنتویی گفته می شود که در ایستگاه های راه آهن فروخته می شوند، در حالی که سورابِن یا «بنتوی آسمان» به بنتویی می گویند که در فرودگاه به فروش می رسد.

 

اونیگیری با ماهی سالمون کبابی (برای تهیه ی۴عدد)
چهارصد گرم کته
نصف ماهی سالمون (پنجاه گرم)
نمک
کنجد سفید

اونیگیری با تن ماهی و سس مایونز (برای تهیه ی۴عدد)
چهارصد گرم کته
چهل گرم تن ماهی کنسروی در روغن
دو قاشق چایخوری سس مایونز
نمک

اونیگیری با طعم سس سویا (برای تهیه ی۴عدد)
چهارصد گرم کته
سس سویا
نمک

❖ دستورالعمل:
برای تهیه اونیگیری با سالمون بتدا سالمون قطعه، قطعه شده رابا نمک مخلوط می کنیم، و می گذاریم تا دست کم سی دقیقه بماند. آن را خشک کرده و در یک ماهیتابه کبابی کنید. به دقت پوست و استخوان های آ« را جدا کرده و گوشت آن را تکه تکه یا به اصطلاح پر پر کنید.برنج را در یک کاسه بگذارید و وسط آن را گود کرده تا برای گذاشتن یک چهارم سالمون پخته و پرپر شده در وسط آن جا باز کنید. سپس مطمئن شوید که برنج روی سالمون را پوشانده است.دو دست خود را مرطوب کرده و با نمک بپوشانید. توپ برنجی را در دستان خود گرفته و آن را فشار داده به شکل توپ درآورید.برای تهیه ی اونیگیری که با تن ماهی و سس مایونز پر شده از تن ماهی کنسروی در روغن استفاده می کنیم اما قبل از استفاده روغن آن را بگیرید. تن را با مایونز مخلوط کنید. مخلوط را وسط و داخل برنج قرار دهید. با برنج روی آن را بپوشانید. سپس برنج ها را به شکل توپ درآورید. توپ را بین دو دست خود قرار داده و با فشار آن را صاف کنید تا اینکه حدود سه سانتی متر ضخامت داشته باشد. حال یک توپ صاف شده با کوشه های گرد دارید. هر دو دست خود را برای شکل دادن آن به صورت مثلثی باید به کار گیرید.برای تهیه ی اونیگیری کبابی، برنج را به شکل توپ صاف شده درآورید و در یک ماهیتابه آن را کبابی کنید. وقتی که برنج شروع کرد به رنگ عوض کردن آن را برگردانید تا طرف دیگر هم رنگ بگیرد. آن را داخل سس سویا کرده و دوباره داخل ماهیتابه بگذارید. آن را روی حرارت کم دوباره کبابی کنید تا اینکه به رنگ قهوه ای درخشان درآید.
Onigiri (6)
اونیگیری با سس سویا
Onigiri (3)
اونیگیری با ماهی
Onigiri (2)
اونیگیری
اونیگیری
اونیگیری
اونیگیری
اونیگیری
اونیگیری

 

 

 

 

مردمى که اکنون به ژاپنى معروفند، از همان سپیده دم تاریخشان، ساکن آن گروه از جزایرى شده بودند که در دامنه شرقى آسیا قرار دارند. وقتى که اولین بار در صحنه تاریخ نمودار شدند کمابیش به شکل مردمى در یک گروه همگن نبودند. بومیان، یعنى آینوهاى پشمالو و با چشمان گودرفته، گویا روزگارى تقریبا در سراسر این مجمع الجزایر پراکنده بودند، اما مهاجران و مهاجمان مدام آنها را به شرق و شمال پس مىراندند. خاستگاه این مهاجمان هنوز تاریک است: احتمالا از یک نژاد نبودند. اول یک گروه نیرومندشان در جزیره تسوکوشى (کیوشوى کنونى) و در طول سواحل شمالى جزیره اصلى تخته قاپو شدند. مقدر بود که این گروه، فرمانروایان کل این سرزمین و نژاد اصیل این مردم شوند. آنها از بومیان بالا بلندتر بودند. بومیان میانه بالا بودند و درازچهره، سیه چشم و سیه مو، و غالبا هم بینى عقابى. به جز اینها مهاجمانى هم، که احتمالا مالایایى بودند، از جنوب از طریق جریان سیاه یا در راستاى زنجیره جزایر کوچک از راه رسیدند. این مردم تخت چهره چابک منش، خود را در میان اشغالگران قدیمىتر این مجمع الجزایر جازدند و سرانجام هم توانستند در نقاط گوناگون طول سواحل جنوبى مستقر شوند.

این دوره انقیاد بومیان و جنگ و جدالهاى جنوب، مهاجمان و مهاجران دیگرى را به سراسر این جزایر کشاند که عوامل آن، فشار مهاجرت در آسیاى شمالى و دیگرگونىهاى در سلسلههاى چینى و کرهاى بود. مهاجران، چینىها و کره اىهاى صلح جویى بودند که در کار تمدن سازى نژاد اصلى ابزارهاى مفیدى شدند. مهاجمانى که بعدها آمدند بربرهایى از جنگلها و سواحل سیبرى بودند که به جزایر دریاى شمال و سواحل شمالى حمله مىکردند، اما رانده یا سرانجام جذب مىشدند. مردم ژاپن، به رغم این عناصر چندگونه و تزریق مدام خون نو، توانستند به نسبت در همان آغاز تاریخشان به وحدت ملى برسند، و یک حقیقت شایان ذکر این است که کم پیش آمده که در میان آنها حس تقسیم نژادى تا تخاصم نژادى پدید آمده باشد و این تا حدى برخاسته از سیماى جغرافیایى این کشور است، که دریاهاى ناآرام پیرامونش را گرفته، و شکل دراز و باریکش را زنجیره کوهها به درهها و دشتهاى بىشمار تقسیم کرده است. نوآمدگان براى این که بتوانند در گروههاى بزرگ به آن جا برسند مىبایست دریانوردى کنند که این کار بسیار سختى بود؛ گروه اندکى که هر بار مىآمدند به سادگى جذب مىشدند؛ و فرمانروایان جزیره اصلى توانستند قبایل گردنکش را در طول جزیره دورتر و دورتر برانند، و از این رو به تدریج توانستند قلمروى متحد بسازند. اما تا این جا در دست یابى به وحدت ملى عامل مهم ترى نقش داشت که همان منش و توانش نژاد اصلى بود. آنان نیرومند و دلیر و متحد بودند، با این باور که از نسل خدایان آسمانى اند، که برترینشان هم بانو خداى خورشید بود، که او را حافظ نیاکان خاندان شاهى و ملت مىدانستند. جهت مهاجرت مردم گویا همیشه رو به شرق بوده است، و مىگویند از این که به هنگام نبرد رو به خورشید باشند پرهیز مىکردند. نژاد پیروز، در پیشروىشان، کیش خدایان خود را در میان مغلوبان بر تخت نشاندند و اینان را هم در آیین نیایششان پذیرفتند. شوق و شور و توانایى، روح دلیر و خوى متغیر، دلیرى در جنگاورى و شوق دینى، اینها صفاتى است که مىتوان در سراسر تاریخشان به چشم دید و کمابیش به شکل میراث این مردم باقى مانده است. همدلى مردم را در احساسشان به طبیعت و در عشقشان به نظم در زندگى مشترک اجتماعى (یاکومونى) مىتوان دید. بستگى تنگاتنگشان با طبیعت در زندگى و شعرشان نمودار مىشود. این شاید تا حدى، هم ناشى از تاثیر بوم و اقلیم باشد و هم ناشى از زود رسیدنشان به تمدن کشاورزى اسکان یافته. این سرزمین که از راه سلسله کوههاى قابل عبور به همه جاى آن مىتوان رفت، سرشار از رودها و دریاچههاست، مطلوب خانه و کاشانه و توسعه زندگى مشترک اجتماعى بود. اقلیمش معتدل، چشم اندازهایش گوناگون و محصولات دریایىاش غنى بود و فقدان چشم گیر جانوران درنده، به توسعه کامل گرایش صلح دوستى و به توانایى برقرارى نظم و رسیدن به همبستگى یارى مىکرد. در کهن ترین دوره تاریخ ژاپن، صحنه اصلى رخداد، ساحل اقیانوس آرام بود، که همیشه بهار است. گرچه این سوى کشور دستخوش توفانهاى گوناگون است و دریا گاهى خشن است، زندگى مردم بیشتر در هواى آزاد مىگذرد و کشتزارها در سراسر سال از علفها و گلها مىدرخشند. هر کس که به کشت کارانى نگاه مىکند که در میان شکوفههاى زرد شلغم روغنى کار مىکنند، یا ترانههاى ماهیگیرانى را مىشنود که بر آب آرام دریا پارو مىکشند – آبى که ارغوان زرین غروب آفتاب را باز مىتابد – یک احساس آرامش ساده و شاد در او پیدا مىشود. امروزه هم همین چشم اندازها را داریم، که بىگمان چندان فرقى با روزگاران کهن ندارند. از چشم اندازهاى تماشایى آبهاى نیلگون خلیجها و شاخابههاى بسیار، شیبهاى آرام کوهها، انحناهاى زیباى آتشفشانها و سنگ پوزهاى تند پوشیده از درختان رؤیایى، نمىشود که در یک دل حساس، عشق ظریف به طبیعت بیدار نشود. این نعمتهاى طبیعى همیشه به شکل تاثیرى مهربانانه بر حیات احساسى این ملت باقى مىماند. پاسخ همدلانه دل، حرکت پذیرنده اندیشه و انعطاف جان پرورده تاثیر محیط طبیعى بود و با تماس مکرر با تمدنهاى دیگر شتاب مىگرفت. آن گاه مسیر و سرنوشت تمدن ژاپنىها با منش نهادین مردم، که به تاثیرات بیرونى آمیخته بود، تعیین مىشد. مردم مىتوانستند نورسیدگان را جذب کنند و جریانهاى گوناگون تمدن و دین را هم، که یکى پس از دیگرى از قاره آسیا مىرسیدند، با هم سازگار کنند. این مردم که نه تنها از این واردات و تاثیرات برنمىآشفتند، بلکه همیشه آنها را به سود خود مىگرداندند، در راه پیشرفت تلاشهاى پرتوش و توان مىکردند. گاهى جانهایشان مبهوت اثر مداوم نفوذهاى نو بود، اما زود تعادلشان را به دست مىآوردند؛ ژاپنىها ثابت کردند که مىتوانند مشکلات تازه را حل کنند و تمدن بیگانه را با نبوغ و نیازهاى پیرامونشان سازگار کنند. به این طریق امپراتورى جزیره اى مخزنى شد براى هنرها، دینها و ادبیات گوناگون قاره آسیا، و بسا چیزها در خود حفظ کرده است که دیگر در خانههایشان در قاره از دست رفته اند. در تاریخ ژاپن بخش بزرگى از این دلبستگى در تنوع این واردات و در وجوه واکنش مردم به آنها نهفته است. کل تاریخ ژاپن گزارشى است از این کنشها و واکنشها، که گوناگونىهاى فرهنگ را پدید آوردند، و پر است از جنگ و جدالها و سازشها، کشاکشها و ترکیبها. امروزه امکانش خیلى کم است که بتوان به دقت باز شناخت که چه چیزى اصیل است و چه چیزى بیگانه. با این همه، به نظر مىرسد که منش بنیادى این مردم نسبتا دست نخورده مانده، یعنى بسیار حساس اما خیلى کم نافذ است، کنش گر و به ندرت متفکر است. از طرف دیگر، هرچند گاهى نفوذهاى قدرتمند بیگانه راه یک توسعه کاملا آزاد و مستقل ایمان و اندیشههاى مردم را مىبستند، اما همینها خود همیشه سبب مىشدند که صفات بومى نیرو و والایى بگیرد. حتى امروزه هم بر همین روال است، یعنى حالا که ژاپن دیگر یک ملت گوشه گرفته خاور دور نیست بلکه یک قدرت جهانى است که از راههاى گوناگون نقشهاى سیاسى و فرهنگى خود را ایفا مىکند، باز میراث تمدن باستانى او در تمام مراحلش روبه روى تاثیر نیروهاى عظیم تمدن جدید مىایستد.

عقاید و باورهای ابتدایی و باستانى مردم ژاپن
دین مردم ژاپن مجموعه ای است از اعتقادات باستانی که از آنیمیسم یا پرستش ارواح نشأت گرفته است. این دین تا پیش از قرن ششم میلادی نامی نداشت و در آغاز مبتنی بر اصول و فروع کلامی نبوده است، بلکه بعدها برای مقابله با طریقهی بودایی که به تازگی در ژاپن رواج گرفته بود، دارای مبادی اساسی شده است.

توتم پرستى در میان ساکنین اولیه ژاپن
ساکنین اولیه ژاپن اقوام آئینو نام دارند. این قوم به سمت جزیره شمالى هوکائیدو یا پزو رانده شدند. در میان آنان آثار و بقایاى توتم پرستى دیده مىشود. توتم این قوم ریشه خرس دارد و طبق سرگذشت افسانه اى، در اثر آمیزش زنى با یک خرس، به وجود آمده است.

عید خرس در میان ساکنین اولیه ژاپن
عید خرس، از مهمترین اعیاد این قوم است که با تشریفات خاصى در روزى معین، بچه خرسى را از مادرش جدا مىکنند. زنى از اقوام آئینو آن بچه خرس را شیر مىدهد و آنگاه مردى او را خفه مىکند و سپس قطعه قطعه نموده مىخورند. در برخى از نقاط ژاپن، مردم همچنان گرفتار اوهام و اساطیر و خرافاتاند؛ چنانکه برخى از آنان نژاد خود را به روباه مىرسانند. این حیوان در اعصار گذشته بسیار مقدس بوده است. زیرا روباه با خداى برنج موسوم به انیارى شریک است. تصویر روباه در معابد این گروه نمایان است. این قوم گاهى خود را به بیمارى روحى شگفت انگیزى گرفتار مىسازند و آن تخیل حلول روباه در آنان است و معتقدند که این حلول از راه پوست و زیر ناخن است. آنان زندگى خود را زندگى روباه مىدانند.

شینتو دین بومى مردم ژاپن
دین بومىمردم ژاپن شین تو نام دارد و مانند کیش ابتدائى چین، یکى از اشکال جان پرستى مىباشد. در برخى نقاط ژاپن آثار توتم پرستى نمایان است. علاوه بر این، دین کنفوسیوس و بودا در ژاپن رواجى بسزا دارند که اولى از چین وارد شده و دومىاز کره راه یافته است. پیشینه عقاید و مراسم مردم قدیم ژاپن، عارى از هر گونه شکل و جهت خاصى بود. در قرن ششم میلادى در پاسخ به آئین بودا (در زبان ژاپن: بوت سودو)، لغت شین تو: (راه خدایان) را وضع کردند. مردم ژاپن تا قرن پنجم میلادى طرز نگارش را از چینیان اقتباس مىکردند. کتاب مقدس شین تو کوجی کى (امور قدیم) در قرن هشتم میلادى به زبان ژاپنى نگاشته شد. در همان عصر (قرن ۸) کتاب مقدس دیگرى به نام نیهون مى نگارش یافت.

افسانه شینتو
در اساطیر قوم ژاپن، طی افسانه ای جالب، سرگذشت اصل و مبدأ آن سرزمین و آن مردم و پیدایش خاندان سلطنتی آن قوم بیان شده و در کتابی بنام کوجیکی بسیاری از اساطیر باستانی مذکور است و خلاصه آن افسانه از این قرار است: در ابتدا عالم وجود به صورتی آشفته در هم آمیخته بود و در طول ایام آسمان و بحر محیط از یکدیگر جدا شدند و خدایان چند در کیهان مه آلود و مبهم و تیره نمایان گشتند و بتدریخ نابود گردید تا سرانجام در صحنه هستی فقط دو خدای قادر توانا باقی ماندند که آنها جزایر ژاپن و ساکنان آن را آفریدند. ایندو آلهه یکی مذکر بنام ایزاناگی و دیگری مؤنث موسوم به ایزانامی. پس آن مرد و پلی متحرک بین زمین و آسمان (احتمالا به صورت قوس و قزح) خلق کردند. در آن هنگام جهان به صورت شورابه ای غلیظ بود و ایزاناگی از فراز پل فرود آمد و نیزه جواهر نشان خود را در آن شورابه فرو برد. آن را به هم آمیخت و آن قدر این عمل را ادامه داد تا غلظت یافته، جمود حاصل کرد، پس نیزه خود را از آن بیرون آورد مایعی که از نوک آن فرو میریخت بر روی هم گرد آمده به صورت جزیره ای درآمد، پس آن دو خدای نر و ماده برفراز آن جزیره رفته، ساکن گشتند. خدای ماده، ایزانامی در آنجا بزایید و از زهدان او هشت جزیره دیگر به دنیا آمد. اسطوره شینتو بسیار در هم آمیخته و طولانی است و باید بدقت در آن نگریست، وقایعی را که در حول و حوش مبدأ و منشأ آن به وقوع پیوسته و موجب و موجد وقایع و حوادث عظیم شده در نظرآورد.

سیماهاى عمومى شین تو
«در آن بوم، خدایان (یا ارواح) بودند بى شمار، که با تابش شب تابان مىدرخشیدند، و خدایان بدسگال بودند که به کردار مگسان وزوز مىکردند، و نیز درختان و گیاهان بودند که مىتوانستند سخن بگویند.» این را درباره مجمع الجزایر ژاپن گفته اند هنگامىکه بنیادگذار ملت اندیشید که از آسمان بدین کشور فرود آید. و در جاى دیگر گفته اند که «آن خدایى که در آغاز این دولت را بنیاد نهاد، از آسمان فرود آمد و این دولت را در دوره اى که آسمان و زمین از یکدیگر جدا شدند، و هنگامىکه درختان و گیاهان سخن مىگفتند، بنیاد نهاد.» دینى را مجسم کنید که تا پرستش این خدایان یا ارواح مىرسد و تقریبا هیچ آموزه اخلاقى یا نظرات متافیزیکى ندارد. این دین را نمىتوان جز به صفت «ابتدایى» نامید، هر چند این اصطلاح دقیقا در معناى مردم شناسى آن نیست. نظامهاى معینى، گهگاه، بر شالوده آن اندیشههاى ابتدایى بنانهاده شده اند، و در واقع تلاشهاى کمابیش موفقى صورت گرفته است که یک زندگى ملى بر پایه پرستش آن خدایى گذاشته شود «که در آغاز این دولت را بنیاد نهاد.» باورها و اعمال وابسته به آن خدایان و ارواح حتى در این روزهاى قرن بیستم هم به شکل یک نیروى زنده در میان مردم باقى مانده و نشان دهنده عناصر بنیادى زندگى دینى و اجتماعى است، عناصرى که شاید از آنها شاخههاى نو دین یا شبه دین پدید آید و مىآید. کل مجموعه باورها وپرستش به شین تو معروف است که به معناى «راه خدایان (یا ارواح)» است و شاید بتوان آن را دین ملى یا عامیانه ژاپنىها نامید، همان طور که دین باستانى و بومى آنان بود. اما نام شین تو در قرن ششم میلادى پیدا شد، به این قصد که فرقى بگذارند میان دین بومى و آیین بودا، و «راه» خوانده شدنش شاید ناشى از تاثیر آیین دائو باشد، که دین چینى «راه» بود آیین دائو دینى است که یافتهاى فراهنجارى را به مثابه هدف آرمانى یا امکان فرجامین انسانها در حیات جسمانى مىداند، و این با آموزههاى اجتماعى واخلاقى آیین کنفوسیوس در تقابل است – که دین ترکیبى اى بود از طبیعت گرایى وفراطبیعت گرایى که تاثیر زیادى در باورهاى عام مردم چین و کره داشت، و تعجبى نداشت که نظریه پردازان شین تو سیماهاى مشابهى در آن یافتند و برخى اندیشهها و اعمال دائوى را پذیرفتند. به هر حال، شین تو در اساس بیشتر یک مجموعه باورها و آداب باستانى است، نه یک نظام دینى. این باورها به رغم تاثیرات نظامهاى بیگانه، مثل آیین بودا و آیین کنفوسیوس، در طى فراز و فرودهاى تاریخ به نسبت دست نخورده مانده اند. به این ترتیب چندان غیرطبیعى نیست که هواخواهان شین تو حتى امروزه هم دینشان را چنین مىخوانند: «راهى به دنبال شیوه خدایان» یا «آن گونه که خدایان بدان دست مىیازیدند» (کامىناگارا نو میچى). اما از سوى دیگر نباید فراموش کرد که تلاشهایى که مکررا براى سازمان دادن این باورهاى ابتدایى به صورت دین ملى یادولتى صورت گرفته، حول ستایش پادشاه به مثابه خلف «خدایى که دولت را بنیاد نهاد»، خصوصا بانوخداى خورشید، مستقر شده است. این بانو خدا برترین خداى دین شین تو است.

تجهیزات و لوازم چای چادوگو(茶道具 chadōgu) نامیده می شود. طیف گسترده ای از چادوگو در دسترس است و سبک ها و نقوش مختلف برای وقایع مختلف و در فصول متخلف مورد استفاده قرار می گیرند. تمام ابزارها برای مراسم چای با دقت به عنوان وسایلی نفیس نگهداری می شود. آنها با وسواس قبل و بعد از هربار استفاده و قبل از ذخیره سازی تمیز می شوند و برخی از آنها تنها با دستکش های دست نگهداری می شوند. برخی اجسام مانند شیشه های ذخیره سازی چای (چیگوسا Chigusa) چنان مورد احترام بودند که به آنها توسط مردم یک نام مناسب و قابل تحسین داده شد و در اسناد متعدد به ثبت رسیده است.

با داروما همراه باشید چند نمونه لوازم چای را با هم بررسی کنیم:

چاکین (茶巾Chakin): چاکین یک پارچه مستطیلی سفید از جنس کتان یا کنف است که عمدتا برای پاک کردن کاسه چای مورد استفاده قرار می گیرد.در مراسم چای چاکین را با آداب خاص و  به زیبایی حرکت می دهند تا کاسه ی چای را با آن تمیز کنند.

 

کاسه چای یا چاوان (茶碗 chawan): کاسه چای در طیف وسیعی از اندازه و سبک ها در دسترس است و در سبک های مختلف برای چای های غلیظ و رقیق مورد استفاده قرار می گیرد. کاسه کم عمق، که به چای اجازه می دهد به سرعت سرد شود؛ در تابستان استفاده می شود. کاسه عمیق در زمستان استفاده می شود. کاسه غالبا توسط سازندگان و یا صاحبان آنها و یا توسط یک استاد چای نامگذاری می شود. کاسه ها از بیش از چهارصد سال پیش تا امروزه استفاده شده اند، اما تنها در موارد خاص غیر منتظره! بهترین کاسه ها با دست ساخته می شوند و برخی از کاسه ها بسیار ارزشمندند.بی نظمی و عیوب با ارزش آنها اغلب در جلوی کاسه برجسته شده است.

انواع چاوان عمیق و کم مسطح با طرح های مختلف

 

ناتسومه یا چایره (or茶入): یک ظرف کوچک سرپوشیده است که پودر چای در آن برای استفاده در مراسم چای نگهداری می شود.

ناتسومه
انواع ناتسومه جدید؛ سنتی و مدرن

 

اسکوپ چای یا چاشاکو (茶杓 chashaku): قاشق چای به طور کلی توسط یک قطعه واحد از بامبو کنده کاری شده.اگرچه آنها نیز ممکن است از عاج یا چوب نیز ساخته شده باشد. چاشاکو برای ریختن پودر چای درون کاسه چای استفاده می شود. در مرکز تقریبی  بعضی اسکوپ های بامبو یک برآمدگی کوچک وجود دارد. اسکوپ بزرگتر برای انتقال چای به داخل ناتسومه (برای تهیه مقدمات) استفاده می شود اما آنها توسط میهمانان دیده نمی شود. رنگ ها و سبک های مختلف در سنت های چای مختلف مورد استفاده قرار می گیرد.

انواع چاشاکو

 

همزن چای یا چاسن (茶筅 chasen): چاسن وظیفه ی مخلوط کردن پودر چای با آب داغ را دارد. این وسیله از یک تکه از بامبو تراشیده شده و در انواع مختلف موجود می باشد. چاسن ها بسیار آسیب پذیر بوده و به سرعت فرسوده می شوند و میزبان باید یک عدد جدید از آن را در مراسم های چاکای یا چاجی داشته باشد.

چاسن (茶筅 chasen)

 

هیشاکو (柄杓 Hishaku ): هیشاکو یک ملاقه بلند بامبو است که برای انتقال آب داغ از کاما(ظرف جوش آمدن آب) به چاوان در هنگام سرو چای استفاده می شود. اندازه های مختلف از آن برای مراسمات مختلف و در فصول مختلف استفاده می شود. یک مورد بزرگ تر آن برای مراسم تطهیر دست ها قبل از ورود به اتاق چای در تسوکوبای (Tsukubai) که در باغ قرار دارد به کار می رود.

هیشاکو (柄杓 Hishaku)
لوازم مراسم چای

مراسم چای ژاپنی یا به اختصار طریقت چای؛ یک فعالیت فرهنگی شامل آماده سازی مراسم و ارائه ماتچا (پودر چای سبز) است.با دنیای ژاپن همراه باشید تا سفری به مراسم چای ژاپنی  داشته باشیم.

در ژاپن چای را به نام چانُیو (茶の湯chanoyu) و یا سادو،چادو (茶道chadō)  می نامند درحالی که شیوه ای آن را انجام می شود هنری را که اُتِمائه ([お]手前; [お]点前) نامیده می شود به نمایش می گذارد.ذن بودیسم تاثیر عمیقی در توسعه ی مراسم چای داشته است. استفاده از برگ های چای در مراسم چای، رایج نیست و به جای آن از پودر چای استفاده می شود.سنچا که آن را در ژاپن به عنوان (煎茶道senchadō) یا طریقت سنچا می شناسند، با چانیو یا چادو متفاوت است.

گردهمایی های چایِ طبقه بندی شده به عنوان مراسم های غیر رسمی چاکای (茶会chakai) و گردهمایی های رسمی، چاجی (茶事chaji) نامیده می شود.در اوچاکای میهمان‌نوازی نسبتاً ساده و شامل ارائهٔ چای رقیق است که در بعضی مواقع با یک غذای سبک همراه است. چاجی مراسم رسمی‌تری است که با غذای کامل همراه است و بدنبال آن چای غلیظ و چای رقیق ارائه می‌شود. چاجی حداقل چهار ساعت طول می‌کشد.چادو یکی از سه هنر کلاسیک تطهیر ژاپنی است که به دنبال کودو برای اظهار قدردانی و کادو برای گل آرایی می آید

سرگذشت

با وجودی که چای در حدود سده هشتم از کشور چین وارد ژاپن شد اما ماتچا تا پایان سده دوازدهم به این کشور نرسیده بود در حدود سده چهاردهم طبقات بالای جامعه گرد هم می آمدند تا ماتچا بنوشند. مراسم چای نوشی ریشه در آداب بودایی دارد چون چای یک گیاه مسکن اعصاب و نوشیدن دم کرده آن زایل کننده خواب و خستگی و آرام بخش اعصاب بوده عابدان بودایی در اوایل شب با تشریفات چای می خوردند که رفع خستگی بکنند و نشاط و نیرو بگیرند تا برای عبادات طولانی شب هنگام آمادگی پیدا کنند و به مراقبه و تفکر بپردازند. همچنین خوشنویسان و نقاشان و پیکر تراشان که در معابد کار می کردند برای غلبه بر خستگی و خواب چای می نوشیدند. این کار مثل هر کاری که در معابد انجام می شده از سوی مردم مقدس شمرده می شد و مردم برای آن ارزش قائل بودند. مراسم چای نوشی به تدریج از معابد به قصرهای اُمرا و سران و بزرگان کشور و سپس به خانه های ثروتمندان آورده شد و به عنوان یک رسم برقرار کننده صلح و صفا و از بین برنده کدورت و گلایه بین اصحاب اختلاف ، قبول می شد و جا افتاد. به طوری که امروزه همه ژاپنی ها اعم از اینکه دارای چه مذهب و آئینی باشند آن را محترم می شمارند و در هر فرصت هایی آن را با تشریفات کامل انجام می دهند و یا در مراسم آن که روزهای به خصوصی در بعضی اماکن و معابد انجام میگیرد حضور می یابند. مثلا اگر در بین اعضای یک خانواده از جمله زن و شوهر یا دوبرادر و یا دو بزرگ فامیل کدورتی به وجود آمده باشد، یکی از اعضای فامیل با دعوت طرفین اختلاف و برپایی این مراسم در خانه خود صلح و آرامش را بین آنها برقرار و گلایه های آنها از همدیگر را از بین می برد.

یک راهب درحال انجام مراسم چای

به تدریج یکی از هدف های اصلی این دورهمنشینی که در یک شوئین (shoin) «دفتر و اتاق بررسی» برگزار می شد؛ تقدیر و ارجگذاری بر نقاشیها و کارهای دستی واصله از چین و در محیطی ساکت و جوی آرام بود. تحت نفوذ تشریفات و شیوه هایی که زندگی روزانه سامورایی ها یعنی طبقه حاکمه اجتماع ژاپن را تعیین می کردند؛ مقررات و روش های اجرایی ای وضع شد که شرکت کنندگان در این میهمانی های چای نوشی مجبور به پیروی از آنها بودند. این مبدا و منشا آیین چای نوشی است. رسم چانویو (chanoyo) که امروزه معمول است در نیمه دوم سده شانزدهم یعنی در عهد مومویاما (momoyama) به وسیله مرشدی به نام سن نوریکیو (sen-no-rikiyu) پایه گذاری شد.

چانویو صرفا معنایی بیش از آشامیدن یک فنجان چای با آداب و رسوم ویژه دارد. این آیین با نفوذ مذهب ذن گسترش یافت و به زبان ساده؛ هدف از آن خلوص روح از طریق یکی شدن با طبیعت بود. روح واقعی آیین چای با چنین کلماتی بیان شده است: آرامش؛ روستایی منشی، وقار و متانت و فداکاری در راه حفظ اصول؛ وجاهت اخلاقی برای وصول به نهایت سادگی و فقری بی ریا.

انواع تشریفات مشهود در آیین چای؛ پیشرفت شیوه های ژاپنی را به طریقی بنیادی تحت تاثیر قرار داد. پس از مرگ سن نوریکیو در سال ۱۵۹۱ میلادی،تعالیم وی نسل به نسل بین اخلاف و مریدانش دست به دست می شدند و مکتب های گوناگونی بنا نهاده شدند که تا به امروز به فعالیت خود ادامه داده اند.. در میان این مکاتب؛ مکتب اوراسِنکه (ursenke) از همه فعال تر بوده و پیروان زیادتری دارد. اختلاف یک مکتب با مکتب دیگری در جزئیات مقررات آنها است. لیکن همه آنها روح آیینی را که مرشد اعظم رواج داده است حفظ می کنند. این روح تا امروز بی تغییر مانده است و همه مکاتب در احترام به بنیانگذار اصلی شریکند.

مکان برگذاری مراسم
درحالیکه اتاقی با تاتامی، محل ایده آل محسوب می شود؛ هر مکانی که در آن چای ساخته و ارائه می شود و میزبان می تواند در آن اتاق چای را به میهمان ارائه دهد، به  عنوان محلی برای چای یا اتاق چای شناخته می شود . به عنوان مثال، در یک گردهمایی می توان چای را به سبک پیک نیک در خارج از منزل برگزار کرد که در آن صورت به آن نوداته (野点nodate) می گویند.یک اتاق طراحی شده ی هدفمند برای سبک وابی از چای را چاشیتسو (chashitsu) نامیده می شود.و تعداد ایده آل تاتامی تشکیل دهنده ی کف؛۴٫۵ عدد است.  اجاق ساخته شده برای چای؛ آلاچیق برای آویختن کتیبه ها و قراردادن اشیاء تزئینی دیگی و ورودی ساخته شده به نام میزویا (mizuya) برای میزبان و مهمان های جداگانه از ویژگی های این اتاق است اتاق لباس و اتاق انتظار و امکاناتی دیگر، همه توسط یک باغ چای که روجی (roji) نامیده می شود احاطه شده است.برای اینکه  چای خانه اثر یک کلبه زاهدانه را القا کند تمام دکوراسیون های بی فایده و پیرایه بندی بیرونی را کنار می گذاشتند. برای آن که حس وابی (wabi) «ناتوانی و تنهایی» و شیبومی (shibumi) «وقار» را ایجاد کنند دیواره های دور خانه، سنگ های جاپا، باریکه آب و حوضچه و سنگ و ملاقه ای چوبین برای شستن دست، و فانوس های سنگی را در طول راه باریکی که به خانه می انجامید تعبیه می کردند. هرکس برای رفتن به مراسم چای بر این راه با می گذاشت روح خویش را آماده می کرد.

یک باغچه روجی

 

فصل ها
گذرفصل ها و تغییر فصل در مراسم چای بسیار مهم است. متخصصان چای به طور سنتی چای به دو فصل اصلی تقسیم کرده اند:

  • از ماه های آذر تا اردیبهشت ماه های سرد را تشکیل می دهد که از کوره استفاده می شود
  • و از ماه های خرداد تا آبان که ماه های گرم را تشکیل می دهد و در آن از منقل استفاده می شود.

برای هر فصل تغییراتی در ظروف و لوازم دیگر انجام می شود.

 

چای غلیط و رقیق

دو راه اصلی از آماده سازی ماتچا برای انجام مراسم چای وجود دارد. چای غلیظ یا (濃茶 koicha) و رقیق (薄 茶 usucha) با بهترین کیفیت برگ چای ضخیم آماده می شود. از لحاظ تاریخی، برگ های چای  برای بسته بندی کردن مواد برگ های کویچا برای چاتسوبو (茶壺chatsubo) استفاده می شوند که به عنوان چای رقیق سرو می شود. اسناد تاریخی ژاپن از  تمایز مراسم چای های اوسوچا و کویچا برای اولین بار در دوران تنمون (۱۵۳۲–۵۵) خبر می دهد. اولین حضور مستند کویچا در سال ۱۵۷۵ می باشد. کوچیا؛ غلیظ شده ی ماتچا است و آب داغ سه بار بیشتر از اوسوچا در آن ریخته می شود.برای آماده  کردن اوسوچا، پودر چای و آب داغ را با استفاده از همزن مخصوص چای که چاسن (茶筅 chasen) نامیده می شود را به قدری هم می زنیم که چای کف کند.
چای رقیق برای هر مهمانی که به تنهایی آمده، سرو می شود، درحالی که چای غلیظ درمقابل چندین مهمان به اشتراک گذاشته می شود. این سبک از به اشتراک گذاری یک کاسه کویچا برای اولین بار در اسناد تاریخی در سال ۱۵۸۶ ظاهر شد، و روش درنظر گرفته شده توسط سن نوریکیو اختراع شده است. مهم ترین بخش از یک چاجی آماده سازی و نوشیدن کویچا است که به دنبال اوسوچا می آید. یک چاکای ممکن است شامل تنها آماده سازی و سرو چای رقیق (و انواع شیرینی به همراه آن) باشد که نشان می دهد آرامش بیشتر را و به عنوان بخشی از چاجی به پایان می رسد.

مراسم چای

بانویی درحال انجام مراسم چای
چانویو
همچنین ببینید: بازی کاگومه کاگومه
بازی هانتسوکى (羽根突き) یکى از بازى هاى سنتى ژاپنى است که مشابه بدمینتون اما بدون نت است. این بازى یک پدال چوبى با نام هاگوایتا (hagoita)، و یک توپ پردار با رنگ روشن (مخصوص بازى بدمینتون) دارد و در سال جدید توسط دختران انجام میشود. جزئیات

بازی کاگومه کاگومه (かごめかごめ یا 籠目籠目) یک بازى کودکانه ژاپنى است و آهنگ مرتبط با خودش را دارد.

همچنین ببینید: بازی هانتسوکی

در ابتدا یک بازیکن به عنوان ONI انتخاب میشود ( اونی به معناى واقعى کلمه به معناى غول یا شیطان است) او مینشیند و چشمانش را میبندد.
بچه هاى دیگر دست در دست هم میدهند و دور اونى میچرخند و شعر مخصوص بازى را میخوانند.
هنگامى که این شعر متوقف میشود اونى تلاش میکند تا نام فردى که پشت سرش مستقیم ایستاده را بگوید.
در ژاپنى آهنگ شعر هاى مختلف بسته به منطقه است اما نخسه ى غالب آن این شعر است:

かごめかごめ 籠の中の鳥は

いついつ出やる 夜明けの晩に

鶴と亀が滑った

後ろの正面だあれ

Kagome kagome / Kago no naka no tori wa

Itsu itsu deyaru / Yoake no ban ni

Tsuru to kame ga subetta

Ushiro no shoumen daare

کاگومه کاگومه / پرنده اى هست در قفس

آه اکنون زمان آزادى آن است / در شبى از سپیده دم

جرثقیل و لاکپشت ضعیف میشوند

در حال حاظر چه کسى پشت سرت ایستاده است؟

شعر صوتی کاگومه کاگومه:

 

این آهنگ موضوع مورد علاقه آنان است که معمولا مرموز هستند و از منطقه اى به منطقه دیگر تغییر میکند و نظریه هاى مختلفى درباره معناى آن وجود دارد اما نمیتوان به طور قطعى راجب آن نظر داد.

 

25748000652