ژاپن با افتتاح اولین هتل حلال در نزدیکی کوه فوجی، دروازه‌های خود را بر گردشگران مسلمان باز می‌کند.

با افزایش گردشگران مسلمان اهل جنوب شرق آسیا و خاورمیانه در ژاپن، بر تعداد بازدیدکنندگان خارجی این کشور افزوده می‌شود.

در نتیجه، هتل‌ها و سایر اقامتگاه‌ها، به ویژه در شهر توریستی توکیو، بیش از پیش به ارائه خدماتی مانند غذاهای حلال و ایجاد نمازخانه، می‌پردازند تا نیازهای مذهبی مهمانان خود را تأمین کنند. در حالی که امروزه، اکثر سازمان‌ها خود را با شرایط اسلامی سازگار کرده‌اند، عملاً برای هتل‌ها غیرممکن است  که بر امکانات و آموزش کارکنان متناسب با سیستم حلال سرمایه‌گذاری کنند.

اما ژاپن در ژوئیه ۲۰۱۶، ساخت اولین اقامتگاه کاملاً حلال خود را با نام «هتل شریعت فوجی‌سان» (Syariah Hotel Fujisan) در منطقه پنج دریاچه فوجی واقع در استان یاماناشی، تائید کرد.

در نزدیکی ساحل دریاچه «کاواگوچی» (Kawaguchi)، اقامتگاه دوطبقه آرام و دلپذیری با ترکیب امکانات اسلامی و چشم‌انداز زیبای کوه فوجی به سمت جنوب و دسترسی آسان به امکانات تفریحی دریاچه کاواگوچی، واقع شده است.

«یاماشیتا یوجی» (Yamashita Yūji)، رئیس شرکت مالک هتل می‌گوید:

این شرکت پس از مشاهده‌ی افزایش بازدیدکنندگان اهل جنوب شرقی آسیا، تصمیم گرفت بازار مسلمانان را امتحان کند.

او همچنین بیان کرد:

چندین سال است که گردشگران چینی، اکثریت بازدیدکنندگان خارجی را شامل می‌شوند.

این شرکت،‌ یک اقامت‌گاه خصوصی را بازسازی و با سازمان‌های اسلامی، مسلمانان مقیم ژاپن و انجمن‌های حلال برای ایجاد امکانات و تجهیزات در سطح استانداردهای مذهبی، مشورت کرده است.

یاماشیتا می‌گوید:

این هتل به عنوان بخشی از شرکت مسافرتی فوجی‌سان فامیلی (Fujisan Family) هنوز هم به صورت آزمایشی در حال کار است؛ امیدواریم که این مکان به رشد خود ادامه دهد.

وی یادآور می‌شود که اکثر بازدیدکنندگان مسلمان از کشورهای اندونزی، مالزی و سنگاپور، پس از شنیدن و دیدن خبرها درباره هتل شریعت در مطبوعات ژاپنی و خارج از کشور به بازدید از دریاچه کاواگوچی می‌پردازند.

توکیو در برنامه‌ای بلندمدت تا سال ۲۰۲۰، قصد دارد جاده‌های خورشیدی که می‌توانند قسمتی از برق توکیو را تأمین کنند را توسعه و گسترش دهد تا بتواند اولین شهر دوست‌دار محیط‌زیست باشد.

دولت توکیو برای ساختن «جاده خورشید» برنامه‌ریزی می‌کند. این جادهمی‌تواند انرژی خورشیدی را به‌وسیله پانل‌های که در کناره آن تعبیه شده است، جذب و تبدیل به انرژی الکتریکی کند. تلاش‌های توکیو برای ساختن این جاده‌های خورشیدی، در جهت کسب رتبه شهر پیشگام در توسعه انرژی‌های دوست دار محیط‌زیست قبل از برگزاری المپیک و پاراالمپیک ۲۰۲۰ است. پیش‌بینی شده است که این تأسیسات در سال آینده به صورت آزمایشی، شروع به کار کند و زیرساخت‌های لازم برای آن فراهم گردد. همچنین این فناوری در صورت موفقیت‌آمیز بودن به شهرهای مجاور نیز گسترش خواهد یافت.

ماه گذشته این پروژه در ابعاد کوچک‌تری در یکی از پارکینگ‌های واقع در استان کاناگاوا که بخشی از ناحیه توکیو بزرگ به شمار می‌آید، نصب شد. این پروژه دوست‌دار محیط‌زیست با استقبال شدید مردم و سازمان‌های حافظ محیط‌زیست مواجه شده است. جاده‌های خورشیدی، فناوری جدیدی است که در آن، پانل‌های خورشیدی در قطعه‌های بزرگ درون اسفالت قرار می‌گیرند و روی آن‌ها با رزین (مواد شیمیایی خاص) پوشانده می‌شود تا مقاومت در برابر ضربه و عبور ماشین را به دست آوردند. بر همین اساس رانندگان می‌توانند به راحتی از روی آن‌ها عبور کنند و وجود این پانل‌ها مانعی برای حرکت ماشین‌ها نیست. در سطح دنیا، دو کشور فرانسه و هلند به صورت محدود این فناوری را در معابر دوچرخه‌رو و پیاده‌رو استفاده کرده‌اند.

جاده خورشیدی

بر اساس برآوردهای دولت ژاپن و مسئولان توکیو، برق تولید شده از این پانل‌ها می‌تواند ۹ درصد از برق لازم کل توکیو در سال را تأمین کند. همه دنیا و پیرو آن‌ها توکیو به دنبال دست‌یابی به انرژی‌های نو و تجدیدپذیر هستند تا بتوانند آن را جایگزین انرژی تمام شدنی همانند نفت و گاز کنند.

فرانسه قیمت چهار میلیون یورو برای هر یک کیلومتر پانل به توکیو پیشنهاد داده است

تمامی این پروژه‌ها در راستای تولید ۳۰ درصد از برق و انرژی لازم برای شهر توکیو در سال ۲۰۳۰ توسط انرژی‌های تجدیدپذیر است. در سال ۲۰۱۶، عدد مربوط به پیش‌بینی‌ها ۱۲ درصد بود که با پیشرفت علمی ژاپن این مقدار هم افزایش یافته است. مسئولین توسعه شهری توکیو معتقد هستند که نصب پانل‌های خورشیدی هیچ محدودیتی ندارد و آن‌ها می‌توانند تعداد زیادی از آن‌ها را در هر گذرگاهی نصب کنند. مشکل بزرگی که همه پروژه‌های انرژی نو محور با آن درگیر هستند، قیمت بالای تمام شده این محصولات است. دولت توکیو از فرانسوی‌ها برای نصب این پانل‌ها کمک می‌گیرد. فرانسه قیمت چهار میلیون یورو برای هر یک کیلومتر پانل به توکیو پیشنهاد داده‌اند. دولت توکیو تاکنون این پروژه را در مکان‌هایی قرار داده بود که بتوان از آن هزینه صرف شده را جبران کند، اما در مورد جاده‌ها کمی اوضاع پیچیده‌تر است.

مساجد متحرک با هدف جذب گردشگران مسلمان برای المپیک و پارالمپیک ۲۰۲۰ ژاپن ساخته می‌شود.

یکی از تلاش‌های نمادین ژاپن که خود را برای میزبانی بازی‌های المپیک و پارالمپیک ۲۰۲۰ میلادی آماده می‌کند، ساخت و راه‌اندازی مساجد متحرک برای جذب گردشگران مسلمان است.

با توجه به این‌که در سال‌های اخیر میزان گردشگران مسلمان در کشور ژاپن زیاد نبوده، ولی این کشور تلاش می‌کند که مکان‌هایی را برای برگزاری عبادات مسلمانان در پایانه‌های مسافربری از جمله شماری از فرودگاه‌ها آماده کند.

در کشورهای شرق آسیا، خاور دور و شمال شرق قاره آسیا نیز چنین اقداماتی به‌صورت گسترده صورت می‌گیرد، اما در این میان برای جذب گردشگران بیشتر از کشورهای مسلمان، کشورهایی مانند ژاپن و کره جنوبی، تلاش‌های برجسته‌ای داشته‌اند.

طبیعتا کشورهایی نظیر اندونزی و مالزی به دلیل مسلمان بودن، در این عرصه فرهنگی و مذهبی عمل کرده‌اند و در سراسر کشور از جمله در فرودگاه‌ها  یا ایستگاه‌های قطار دارای مساجد هستند، اما این اقدامات در کشورهای کره جنوبی و ژاپن یا حتی چین کندتر صورت می‌گیرد، ولی به‌تدریج در حال گسترش است.

ساخت مسجد متحرک که به‌صورت یک اتوبوس مسافربری است، از جدیدترین اقدامات ژاپن به عنوان میزبان المپیک ۲۰۲۰ میلادی است که در روزهای اخیر در رسانه‌ها این کشور کلیپ‌های ویدیویی زیادی از ساخت اولین مسجد متحرک منتشر شده است.

برای استفاده گردشگران مسلمان دیدارکننده از بازی‌های المپیک ۲۰۲۰ این مساجد متحرک و سیار توسط شرکت خودروسازی تویوتا، غول اتومبیل‌سازی ژاپنی، ساخته می‌شوند و قرار است برای خدمت به مسلمانان در تمامی مکان‌های برگزاری بازی‌های المپیک ۲۰۲۰ این مساجد راه‌اندازی شوند.

شرکت تویوتا روز گذشته نخستین مسجد سیار را در خارج از استادیوم تویوتا در شهرک تویوتا که مقر مرکزی تویوتا نیز هست، رونمایی کرد. شرکت تویوتا نشان دادن مهمان‌نوازی ژاپنی‌ها به مسلمانان را دلیل ساخت این مساجد اعلام کرده است.

این مسجد یک کامیون ۲۵ تنی است که بخش اصلی مسجد را اتاقی به مساحت ۴۸ متر مربع تشکیل می‌دهد که گنجایش ۵۰ نمازگزار را دارد و بخش دیگر این مسجد سیار را تاسیسات دستشویی تشکیل می‌دهد.

جمعیت مسلمانان این کشور طبق برآورد انجمن مسلمانان ژاپن در سال ۲۰۰۷ میلادی، بین ۷۰ هزار تا ۱۰۰ هزار تن اعلام شده که مسلمانان ژاپنی هفت تا ۱۰ هزار نفر از این تعداد را تشکیل می‌دهند، اما اکنون این رقم حدود ۱۰۰ تا ۲۰۰ هزار نفر برآورد می‌شود که از این تعداد ۷ هزار تا ۱۲ هزار نفر ژاپنی هستند.

این بار ژاپنی‌ها قصد دارند با نمایش این مساجد، علاوه بر جذب تماشاگران مسلمان، برنامه‌ریزی درست و دقیق خود را برای المپیک ۲۰۲۰ که حدود دو سال دیگر برگزار می شود به رخ جهانیان بکشانند.

رکورد جدیدی در ژاپن ثبت شده که پر است از گل‌های زیبا و چشم‌نواز ادریس در طرح‌ها و گونه‌های متفاوت. جرقه‌ی این رکوردشکنی در کاری که با نیت خیر شروع شده بود، زده شد.

«جیپیا لند هیراتا» (Jupia Land Hirata)، یک پارک جنگلی در ژاپن است که در نزدیکی روستای هیراتا در فوکوشیمای ژاپن قرار دارد و موفق شده است که رکورد جدیدی از لحاظ تنوع گل‌های ادریسی که در آن به نمایش گذاشته شده‌اند، در کتاب رکوردهای گینس ثبت کند.

حدود ۲۰٬۰۰۰ بوته‌ی گل ادریس در «باغ ادریس‌های جهان» که مساحتی به وسعت ۵۰٬۰۰۰ متر مربع دارد، پرورش می‌یابند. اما ویژگی منحصربه‌فردی که در مورد این باغ وجود دارد، آن است که مالکان آن تلاش بسیاری کرده‌‌اند که تا حد ممکن، بیشترین نوع ممکن از این گیاه را در این باغ پرورش بدهند.

گل های ادریس در ژاپن

در حال حاضر، این باغ دارای بیش از ۸۰۰ گونه‌ی مختلف گیاهی است که همگی به خانواده‌ی ادریس‌ها تعلق دارند. با این حال، به خاطر محدودیت زمانی و پیچیدگی‌های مربوط به آماده‌سازی گیاهان، روستای هیراتا تنها ۴۰۰ گونه از آن‌ها را برای ثبت در در رکوردهای جهانی گینس انتخاب کردند.

برای ثبت این تلاش، بازرس رسمی گینس مجبور بود که برای تایید گونه‌های گیاهی، در میان گل‌های باغ راه برود؛ این کار با راهنمایی متخصصان گل و گیاه‌شناسی انجام شد. داوری این پرونده که با استفاده از دایره‌المعارف گیاهی به‌عنوان یک مرجع تصویری انجام شد، بیش از پنج ساعت طول کشید. بر اساس آنچه که در دستورالعمل رسمی گینس آمده است، گل‌ها در هنگام تأیید توسط داور باید شکوفا شده باشند، بنابراین بوته‌هایی که هیچ گلی نداشتند از چرخه‌ی بازرسی خارج می‌شد.

گل های ادریس در ژاپن

پس از پایان یافتن روند طولانی تایید، مردم محلی و سازمان‌دهندگان باغ و مراسم مشتاقانه منتظر اعلام نتایج داور و کارشناسان بودند که در نهایت، ۳۷۲ نمونه را به رسمیت شناختند. هنگامی که شمارش نهایی اعلام شد، جمعیت به شدت به وجد آمد و کازواکی ساوامورا، شهردار روستای هیراتا، از شدت خوشحالی نتوانست هیجان خود را پنهان کند. او مراتب سپاسگذاری خود را از همه‌ی کسانی که تا به آن روز برای به سرانجام رساندن این پروژه تلاش کرده بودند، بیان کرد و گفت:

ما اکنون، یک باغ ادریس داریم که توانسته است رکوردها را بشکند.

گل های ادریس

او گفت که ایده‌ی باغ گل ادریس زمانی جرقه زد که یکی از ساکنین محلی، بدون مجوز، یک گل ادریس را در یکی از زمین‌های دولتی کاشت:

او این کار را با نیت خیر انجام داده بود. اما باید یک نفر از آن مراقبت می‌کرد. اگرچه ما این حق انتخاب را داشتیم که آن را از بین ببریم، اما من خواستم که آن را حفظ کنیم و حتی آن را پرورش بدهیم. زیرا من می‌خواستم که این روستا را به جامعه پیوند بزنم؛ چرا باید به عمل خیرخواهانه‌ی یک فرد بومی بی‌اعتنایی کنم؟

و به جای این که ادریس‌های بیشتر و بیشتری را فقط از یک نوع بپرورانیم، خواستم که کاری متفاوت انجام بدهیم. وقتی که فهمیدم حدود ۸۰۰ نوع مختلف از این نوع گل وجود دارد، گفتم که بیایید همه‌ی آن‌ها را به این‌جا بیاوریم.

ما اسم این‌جا را «باغ ادریس‌های دنیا» گذاشته‌ایم تا مطمئن شویم که دوباره به عقب باز نخواهیم گشت.

گل های ادریس در ژاپن

اکنون که این پارک موفق شده یک عنوان جهانی در زمینه‌ی رکوردهای گینس به دست بیاورد، شهردار امیدوار است که توسعه باغ گل‌های ادریس را ادامه بدهد و حتی رکورد خود را افزایش بدهد؛ حتی آن‌ها گونه‌ی جدیدی را پرورش داده‌اند که مختص همین پارک است. او می‌گوید:

این آغاز راه است. حالا می‌خواهیم این باغ را به چیزی تبدیل کنیم که مردم سرتاسر دنیا آن را دوست داشته باشند.

ژاپن بدون توجه به تحریم‌های آمریکا نسبت به ایران از گردشگری ایران حمایت می‌کند.

سید عباسعلی امامیه نماینده اطلاع‌رسانی گردشگری ایران در ژاپن، از حمایت برخی مسؤولان گردشگری این کشور بدون در نظر گرفتن تحریم‌های آمریکا برای تداوم فعالیت‌های دوجانبه گردشگری ایران و ژاپن اطلاع داد.

سید عباسعلی امامیه درباره دورنمای سفر گردشگران ژاپنی و دیگر کشورها به ایران، گفت:

به این جریان خوشبینانه نگاه می‌کنم. اگرچه کاهش ارزش پول ملی در قبال ارزهای خارجی، تهدید و عاملی بازدارنده برای سفرهای خارجی است، اما این موضوع برای گردشگران خارجی برعکس است، چون شرایط حال حاضر کمک می‌کند پکیج تور ایران ارزان‌تر شود.

وی هزینه بالای تورهای ایران را عاملی نگران‌کننده در جریان گردشگری دانست، افزود:

اکنون فرصت برای فعالان گردشگری در حوزه تورهای ورودی با کاهش ارزش پول ملی ایجاد شده و آن‌ها می‌توانند با قیمت مناسب پکیج‌هایی را طراحی کرده تا شاهد افزایش روز افزون ورود گردشگر خارجی به ایران باشیم.

امامیه درباره حضور ایران در نمایشگاه گردشگری ژاپن (جاتا) به محدودیت‌های ارزی که پیشتر حذف ایران از این نمایشگاه را در آینده‌ی پیش رو، به دلیل تحریم ها و نوسانات ارزی احتمال داده بود، گفت با توجه به این‌که دولت ارزی را برای حضور در نمایشگاه‌ها تخصیص نداد، اما بخش عمده‌ای از هزینه‌های غرفه‌ها را کانون جهانگردی و اتومبیلرانی ایران با سخاوتمندی، برعهده گرفت و کمک زیادی به مشارکت شرکت‌کنندگان ایرانی در این نمایشگاه کرد.

ایشان در ادامه گفت:

در نمایشگاه گردشگری امسال ژاپن (جاتا)  ایران در غرفه‌ای به مساحت ۵۴ متر مربع با طراحی نمادهای ایرانی حاضر شد. هنرمندان صنایع دستی نیز حضور چشمگیری داشتند و در این غرفه تنوع شرکت‌کنندگان بسیار خوب بود

نماینده اطلاع‌رسانی گردشگری ایران، افزایش شرکت‌های واردکننده تور به ژاپن را از جمله تفاوت‌های نمایشگاه‌های امسال دانست وبیان کرد که در بخش تورهای خروجی ٧۶٨ شرکت خارجی و ۵٢٧ شرکت‌کننده در بخش تورهای ورودی به ژاپن، حضور داشتند. کل شرکت‌کنندگان نیز نسبت به سال گذشته افزایش داشت

سرفصل‌های جدید جاتا ۲۰۱۸ ، گردشگری ورزشی، کشتی‌های تفریحی، میعادگاه‌های ازدواج، گردشگری  ماجراجویی و تحصیل در خارج است.

رومن ویلون، یک عکاس فرانسوی است که در طول سفر خود به ژاپن در سال ۲۰۱۶، به پارک موضوعی ترسناک و متروکه وسترن ویلیج سر زده و عکس‌های جالبی از آن گرفته است.

یک عکاس پاریسی به نام رومن ویلون در سال ۲۰۱۶ به ژاپن سفر کرده بود که به پارک موضوعی ترسناک و متروکه «وسترن ویلیج» (Western Village) برخورد می‌کند که موضوع آن به آمریکای دهه ۱۸۰۰ برمی‌گشت. عکس‌های او از این پارک به خوبی از بی‌توجهی به این پارک حکایت دارد. اما برای این عکاس فرانسوی، ترسناک بودن پارک یا حتی خلق عکس‌های ترسناک مهم نبود.

پارک ژاپن

او به سی‌ان‌ان تراول گفته است:

گشت‌و‌گذار در چنین مکان‌هایی مثل سفر به تاریخ است. خیلی فوق‌العاده به نظر می‌رسد که بتوانید زندگی مردم در ایام گذشته و زمانی که پر از شور و حرارت زندگی بوه است را تصور کنید. هر مکان متروکه‌ای، داستانی برای خود دارد و این تفاوت داستان‌ها است که برای من جذاب است. وقتی دور و اطراف مکان‌های متروکه قدم می‌زنید، ذهن‌تان مملو از سوالات مختلف می‌شود و از آنجا که این سوالات اغلب بی‌پاسخ می‌مانند، این مکان‌ها را جذاب‌تر و مرموزتر می‌کند.

وسترن ویلیج در سال ۱۹۷۵ ساخته شد و از سال ۲۰۰۷ متروکه مانده است. از آن زمان، مکان معروفی برای عکاس‌ها و کاوشگرانی بوده است که دوست دارند خود را در این محل معرکه از زمان و مکان حال جدا کنند و غرق در گذشته شوند.

پارک ژاپن

علاوه بر جاذبه‌های سالنی و مکان‌های سرگرمی، یک نمونه واقعی از کوه راشمور (Mount Rushmore) در وسترن ویلیج به چشم می‌خورد که بخشی از یک سرمایه‌گذاری ۲۷ میلیون دلاری بوده است.

رومن ویلون می‌گوید:

هدف از ساخت کوه راشمور این بود که به عنوان نماد این پارک از جاده‌های اطراف دیده شود.

پارک ژاپن

به تدریج از شهرت این پارک کاسته شد و نتوانست با یونیورسال استودیوز و دیزنی‌لند رقابت کند. رومن ویلون که چند ساعتی را به گشت‌و‌گذار در این پارک گذرانده است، اضافه می‌کند:

در اینجا می‌توانید بدون هیچ عجله‌ای فکر کنید و در ضمن زمان کافی برای عکاسی خواهید داشت تا با این عکس‌ها به دیگران نشان دهید که هدف‌تان از آمدن به این مکان چیست. ما خوش شانس بودیم که وقتی به این پارک آمدیم کاملا خالی بود. وجود خرس‌های عروسکی و آدم‌های مکانیکی، یکی از جنبه‌های عجیب این پارک به حساب می‌آمد و وقتی این ربات‌های ترسناک و فراموش‌شده را در فضایی مخروبه و ویران می‌بینید، مثل یک کابوس در ذهن تداعی می‌شود. تعداد ربات‌هایی که در این محل رها شده‌اند به حدی است که احساس می‌کنید در وسط یک فیلم علمی-تخیلی قرار دارید.

پارک ژاپن

این عکاس از شباهت زیاد این پارک با سری فیلم‌های آمریکایی علمی-تخیلی «وست‌ورلد» شگفت‌زده شده بود (که در پارک موضوعی وسترن تیمد فیلمبرداری شده بود). به نظر او قدم زدن در این پارک اصلا ترسی ندارد و می‌گوید:

با اینکه افراد زیادی دوست دارند ادعا کنند که این مکان فضایی رعب‌آور و عجیب دارد، اما این مورد درباره من صدق نمی‌کند. ای پارک خیلی آرام‌بخش و غیرواقعی بود زیرا وقتی به ژاپن سفر می‌کنید، در همه جا، افراد زیادی وجود دارد و زمانی که به یک پارک متروکه و خالی سر می‌زنید، از این تنهایی و سکوت لذت می‌برید.

پارک ژاپن

اینطور نیست که همه افراد مشتاق عکاسی از مکان‌های متروکه باشند و البته قانونی بودن آن نیز مشخص نیست. هرچه یک محل متروکه مورد طرفدار عکاسان زیادی باشد، امنیت آن افزایش می‌یابد و آینده پارک بیشتر مورد توجه قرار می‌گیرد. این عکاس فرانسوی ادامه می‌دهد:

اخیرا شنیده‌ام که این پارک، تغییر و تحولاتی داشته است؛ به‌طوری که کل ساختمان آن تعطیل و همه پوشش‌های گیاهی کوتاه شده‌اند. فکر می‌کنم این به معنای خبرهای جدید در آینده خواهد بود و امیدوارم که تخریب نشود.

پارک ژاپن

برای رومن ویلون، کاوش در مکان‌های متروکه، یک تجربه‌ی خوشایند به شمار می‌رود و او حتی یک کتاب با عنوان «از گرد و خاک بپرس» (Ask the Dust) شامل عکس‌هایش از مکان‌های متروکه منتشر کرده است. وی همچنین عکس‌های خود از این مکان‌ها را در حساب اینستاگرامش به اشتراک می‌گذارد. به نظر او:

موفقیت در نشان دادن زیبایی‌های این آشفتگی و خرابی، خیلی دلپذیر و خوشایند است. با این حال در درجه اول مسافر هستم و عکاسی‌هایم فقط محدود به این مکان‌های متروکه نمی‌شود. بیش از هر چیز، سفر کردن، کشف مناطق جدید، آشنایی با مردم و آداب و رسوم را دوست دارم.

او در طول سفر به ژاپن، به چندین پارک موضوعی متروکه دیگر نظیر نارا دریم‌لند (Nara Dreamland) که در سال ۲۰۱۶ تخریب شد، هم سر زده بود.

 

دهکده یخی جزیره هوکایدوی ژاپن، یک سرزمین عجایب یخی است که در ماه ژانویه رسما افتتاح می‌شود و تا ماه مارس ۲۰۱۹ باز خواهد بود.

با نزدیک شدن به فصول سرد سال، وقت آن است که به دنبال یک سرزمین عجایب فوق‌العاده زمستانی باشیم و اوقات خوشی را روی برف و یخ بگذرانیم. با اینکه کشورهای اسکاندیناوی به خاطر هتل‌های یخی‌شان معروف شده‌اند، اما این کشورها تنها مکان‌هایی نیستند که چنین تجربه منحصربه‌فردی را برای هر گردشگری رقم می‌زنند، نظیر جزیره‌ی هوکایدو در ژاپن که با دهکده تومامو آیس (Tomamu Ice Village) در فصل زمستان پذیرای گردشگران است.

دهکده یخی ژاپن

این دهکده در ۱۵۰ کیلومتری ساپورو، مرکز شمالی‌ترین جزیره‌ی ژاپن قرار دارد و اگر دوست دارید به یک شهر یخی سفر کنید و از فضای سرد رویایی آن لذت ببرید، پس این دهکده می‌تواند انتظارات شما را برآورده کند. فقط لباس گرم به همراه داشته باشید چراکه دمای هوا تا ۳۰ درجه زیر صفر هم می‌رود.

در اتاق‌های هتل یخی این دهکده پرسه بزنید و ببینید که همه چیز (به جز تخت‌ها و روتختی‌ها) از یخ درست شده‌ است. در ادامه یک نوشیدنی در لیوان یخی در بار یخی این مجموعه میل کنید. جالب است بدانید که حتی قفسه‌های کتاب در کافه آیس نیز از یخ هستند. سرسره یخی این دهکده نیز معروف است و از بالای آن، کل دهکده زیر پایتان خواهد بود. یکی از کارکنان دهکده یخی می‌گوید:

دنیای اسرارآمیز برفی این دهکده، از مهمانان می‌خواهد تا جادوی زمستان را تجربه کنند.

دهکده یخی ژاپن

جادوی زمستان حتی برای کودکان نیز مناسب است و شامل یک‌سری فعالیت‌های برفی نظیر ابزارهای بازی روی یخ و کلاس‌های ساخت مجسمه یخی و… می‌شود. واقعا چه چیزی بیشتر از یک خانه یخی می‌تواند حس جادویی زمستان را در انسان به وجود آورد؟ این دهکده یخی به تفرجگاه هوشینو ریزورت تامامو (Hoshino Resort Tomamu) متصل است و مسافران می‌تواند در سفرهای یک‌روزه و حتی چندروزه و طولانی در این محل اقامت کنند. افتتاحیه اولیه این مجموعه در ماه دسامبر و افتتاح رسمی آن در ژانویه است و تا مارس ۲۰۱۹ باز خواهد بود. هزینه ورودی این روستا، ۵۰۰ ین یا ۵ دلار آمریکا است.

دهکده یخی ژاپن

اگر قصد دارید کمی آدرنالین خود را بالا ببرید، می‌توانید به دامنه «کمربند قدرت هوکایدو» (Hokkaido Power Belt) بروید که از دهکده یخی به‌راحتی امکان‌پذیر است.

جزیره هوکایدو از حال و هوایی متفاوت‌تر از دیگر بخش‌های ژاپن برخوردار می باشد. زمستان‌های هوکایدو بسیار سرد و تابستان‌هایش معتدل است. این جزیره پهناور که در شمال ژاپن واقع شده است، زیستگاه جمعیت قابل توجهی از جانوران کوچک و بامزه است که شاید در همان نگاه اول شیفته‌شان شوید. اما این مخلوقات دوست‌داشتنی خیلی راحت خود را در معرض دید عموم قرار نمی‌دهند. واقعیت این است که علیرغم محبوبیت ژاپن در حوزه گردشگری، نواحی روستایی این کشور به ندرت مورد توجه گردشگران قرار دارند، همان جایی که زیستگاه شماری از موجودات منحصربفرد است. با این وجود حتی اگر ساکن این مناطق باشید هم شانس دیدن این جانوران بسیار اندک است. اما اگر حیات وحش دغدغه اصلی شما از سفر به سرزمین آفتاب تابان است، شاید بد نباشد کمی بیشتر در مورد این جانوران بامزه اطلاعات کسب کنید.

هوکایدو را با ورزش‌های زمستانی، مناطق و چشم اندازهای تماشایی و فرهنگ منحصربفردش می‌شناسند، اما وجود این مخلوقات کوچک هم می‌تواند به دیگر جذابیت‌های آن افزوده و گردشگران را مجذوب خود کند. در ادامه همراه ما باشید تا کمی بیشتر با این حیوانات خاص آشنا شویم.

ایزو مومونگا (Ezo Momonga)

ایزو مومونگا یا سنجاب پرنده هوکایدو

گونه‌ای سنجاب پرنده که در هوکایدو زندگی می‌کند، مخلوقی به شدت بامزه و دوست‌داشتنی به نام ایزو مومونگا است. چشمان درشت و سیاه رنگ و پنجه‌های کوچک این موجود پشمالو به قدری بامزه و دوست‌داشتنی است که جایگاهی خاص در نزد ساکنان محلی پیدا کرده است. به طوری که از نظر عموم تبدیل به چیزی خوش یمن شده و تصویرش حتی روی بلیط‌های قابل تعویض قطار منطقه‌ای نیز ظاهر شده است.

طول بدن این سنجاب بین ۱۴ الی ۲۰ سانتیمتر و وزنش در حدود ۱۵۰ تا ۲۲۰ گرم است. در طول روز مومونگا معمولا خود را از نظر مخفی کرده و در میان شاخ و برگ یا حفره‌های درختان پنهان می‌کند، اما با فرارسیدن شب از مخفی‌گاه خود خارج شده و از برگ، جوانه، میوه و دانه‌ی گیاهان تغذیه می‌کند.

در زبان ژاپنی نام این جانور به معنی «سنجاب پرنده کوتوله هوکایدو» است. البته سنجاب‌های پرنده دیگری هم در این کشور زندگی می‌کنند که شاید از نظر ظاهر به بامزگی این یکی نباشند. ایزو مومونگا را تقریبا می‌توان در همه بخش‌های این کشور مشاهده کرد.

شیما- ایناگا (Shima-Enaga)

شیما ایناگا

شیما ایناگا پرنده‌ای بامزه و گونه‌ای از تیت دم بلند (long-tailed tit) است که فقط در هوکایدو زندگی می‌کند. این گونه برخلاف تیت دم بلند شمالی که در بخش‌های مختلف ژاپن قابل مشاهده است، فاقد پرهای قهوه‌ای رنگ و ابرو مانند بوده و کل صورتش سفید رنگ است. این پرنده با پاره‌ای تغییرات، خود را به بهترین وجه با زیستگاه خود تطبیق داده است.

روباه قرمز هوکایدو (Ezo red fox)

روباه قرمز هوکایدو

این گونه یکی از زیر گونه‌های روباه قرمز معمولی است، اما برای عاشقان واقعی این جانوران پشمالو، روباه‌ها همیشه مخلوقاتی خاص و تماشای هستند. در ژاپن به صورت رسمی این نوع روباه را «کیتاکیتسونه» (Kitakitsune) می‌نامند. روباه‌های قرمز معمولا از موش، پرندگان، خرگوش‌ کوهستانی و حشرات تغذیه می‌کنند. در طول فصل زمستان آنها حتی به سراغ میوه و دانه‌ها هم می‌روند.

روباه‌های ساکن هوکایدو از سایر گونه‌های روباه قرمز ژاپنی که در هونشو یا کیوشو زندگی می‌کنند، بزرگ‌تر هستند. روباه‌های قرمز گاهی در حاشیه خیابان‌ها نیز مشاهده شده و حتی مردم به آنها غذا می‌دهند.

سنجاب قرمز هوکایدو (Ezo Risu)

سنجاب قرمز هوکایدو

سنجاب قرمز اروپایی در بخش‌های مختلف آسیا و اروپا پراکنده شده است. اما در هوکایدو زیرگونه‌ای خاص از آنها زندگی می‌کند که مختص این منطقه بوده و تنها در ژاپن قابل مشاهده است.

خرگوش هوکایدو (Ezo Naki Usagi)

خرگوش هوکایدو

خرگوش هوکایدو ظاهری بسیار متفاوت‌تر از چیزی دارد که در ذهن دارید. این خرگوش یک زیرگونه محلی از «پیکا» شمالی (Northern Pika) است، یک جانور بامزه که در  شمال ژاپن و نیز درنواحی شمالی آسیا زندگی می‌کند. گفته می‌شود این جانور الهام بخش خلق شخصیت «پیکاچو» (Pikachu) در مجموعه پرطرفدار پوکمون بوده است. این خرگوش صدایی خاص تولید می‌کند و به همین خاطر از آن با عنوان «crying rabbit» نیز یاد می‌شود.

جغد هوکایدو (Ezo Fukuro)

جغد هوکایدو

در فرهنگ ژاپن، جغدها نشان خوش شانسی هستند، در نتیجه جغدهای ساکن هوکایدو در میان مردمان این سرزمین بسیار معروف بوده و مورد توجه قرار دارند. لغت فوکورو در زبان ژاپنی به معنی جغد است، ایزو نیز به معنای هوکایدو است. البته فوکو به معنای بخت و اقبال نیز در نظر گرفته می‌شود.

این جغد زیر گونه‌ای از جغدهای اورال (Ural Owl) است. صدای این گونه شبیه هو هو کردن است. اگرچه این جغد در معرض تهدید یا خطر انقراض قرار ندارد. با این حال پیدا کردن آنها کمی سخت است. به ویژه به دلیل رنگ پرهای‌شان که به خوبی با محیط جنگل‌های نواحی برفی سازگاری پیدا کرده است. متأسفانه شماری از مخلوقات بامزه این فهرست در منوی غذایی این جغد قرار دارند.

راسو هوکایدو (Iizuna)

راسو هوکایدو

این راسوی بانمک و دوست‌داشتنی متعلق به زیرگونه‌ای از راسوها است که اقلیم نواحی شمالی همچون هوکایدو، سیبری و شمال اسکاندیناوری را برای سکونت ترجیح می‌دهد. برخلاف سایر راسوها، رنگ خز این گونه در طول زمستان سفید رنگ می‌شود تا جانور به خوبی با پوشش برفی سازگاری پیدا کرده و از دید شکارچیان پنهان شود.

در نهایت همه این جانوران به خوبی با محیط زیست خود تطبیق پیدا کرده و به نوعی شاید در هنر استتار به موفقیت رسیده‌اند، به همین خاطر شاید مشاهده آنها کار چندان ساده‌ای نباشد. اما آنها بخشی جدایی ناپذیر از گنجینه‌ی حیات وحش منحصربفرد و جذاب جزیره هوکایدو بوده و قطعا برای عاشقان تماشای حیوانات منحصربفرد این منطقه جالب توجه هستند.

شاید روزی در سفر به کشور آفتاب تابان، شانس به شما رو کرد و توانستید یکی از این مخلوقات دوست‌داشتنی را از نزدیک مشاهده کنید.

معبد فوشیمی‌ایناری | Photo by : Carlos Fernández Sanz
Photo by : Carlos Fernández Sanz

معرفی معبد فوشیمی‌ایناری کیوتو | Fushimi Inari-taisha

مقصد امروز ما معبدی است که با نام های فوشیمی‌ایناری، اُ ایناری سان (O-inari-san) یا فوشیمی‌ایناری تایشا شناخته می شود. این معبد بسیار زیبا در منطقه شهری فوشیمی قرار دارد. این عبادتگاه را ساختند تا در آن به راز و نیاز با ایناری (Inari) بپردازند. ایناری یکی از خدایان محبوب در آیین باستانی شینتو (Shinto) به شمار می آید و در ژاپن طرفداران بسیاری دارد.

نیایشگاه فوشیمی‌ایناری با شکل و شمایل جذاب و منحصر به فردش سبب شده تا گردشگران متعددی از سراسر دنیا برای بازدید از آن اقدام کنند. همچنین این معبد در پایه کوهی به نام ایناری ساخته شده و همین موضوع نیز بر زیبایی آن افزوده است. فوشیمی‌ایناری ۲۳۳ متر بالاتر از سطح دریا قرار دارد و برای رسیدن به آن باید ۲ کیلومتر را پیاده طی کنید؛ این کار حدود ۲ ساعت طول می کشد اما مسیر آن قدر زیباست و دیدنی های مختلفی دارد که خستگی را احساس نخواهید کرد و با شوق ادامه می دهید؛ البته برخی از گردشگران نیز در میانه راه پشیمان شده و باقی سفرشان را به زمان دیگری موکول می کنند. اینجا تنها یک معبد نیست بلکه تفرجگاهی برای تفریح و سپری کردن اوقات فراغت نیز به حساب می آید. فضای زیبا و آب و هوای خوب محوطه معبد، یکی دیگر از دلایلی است که بر شمار گردشگران علاقه مند به فوشیمی‌ایناری می افزاید.

اما چرا چنین معبدی را در پایه کوه ساخته اند و ماجرای ساخت آن چه بود؟ مردم ژاپن از سال ۷۱۱ میلادی به منطقه فوشیمی می رفتند و برای محصول بیشتر و وضعیت اقتصادی خانواده شان دعا می کردند. فوشیمی از دیرباز جَوی معنوی و مذهبی داشت و عبادتگاه های کوچک و بزرگی در این ناحیه به چشم می خورد تا این که در سال ۱۴۹۹ میلادی، معبد بزرگ و اصلی فوشیمی‌ایناری ساخته شد و همان طور که اشاره کردیم مخصوص پرستش ایناری، خدای باروری بود. با ساخت این نیایشگاه، بومیان کیوتو بیش از پیش به این ناحیه می آمدند و برای رسیدن به خواسته های شان دعا می کردند. به مرور معبد فوشیمی‌ایناری آن قدر مشهور شد که از سراسر ژاپن برای راز و نیاز به این مکان راهی می شدند.

شاید با توضیحاتی که دادیم با این سوال رو به رو شوید که اگر معبد فوشیمی‌ایناری را برای بازدید انتخاب کنید چه چیزی پیش روی شما خواهد بود؟

باید بگوییم که این معبد از چندین نیایشگاه کوچک و یک بنای اصلی تشکیل شده است. بنابر گفته برخی منابع حدود ۳۲۰۰۰ معبد نیز در سراسر ژاپن زیر نظر عبادتگاه فوشیمی‌ایناری فعالیت می کنند. بنای اصلی در دامنه کوه و ارتفاع بالاتری قرار دارد؛ اما برای رسیدن به آن باید از چند مرحله عبور کنید که در بخشِ قسمت های مختلف به همه آن ها اشاره خواهیم کرد؛ اما در این میان، راهروی نارنجی رنگ معبد فوشیمی‌ایناری طرفداران بیشتری دارد و اغلب این نیایشگاه را با همین راهروی نارنجی می شناسند. وسعت محوطه معبد فوشیمی را چیزی در حدود ۸۷۰۰۰۰ متر مربع بیان کرده اند، بنابراین باید زمان کافی برای گشت و گذار در این عبادتگاه را از قبل پیش بینی کنید.

با همه این تفاصیل، مهم ترین نکته ای که از همان ابتدای ورود به محوطه معبد فوشیمی ایناری خودنمایی می کند، وجود مجسمه های متعدد و کوچک و بزرگی از خدای ایناری است. ایناری، هم به صورت نر و هم ماده (بیشتر به شکل یک بانو با موی بلند و سیاه) به تصویر کشیده می شود و از او با صفت های پروردگار باروری، پرورش دهنده برنج، صنعت و کامیابی دنیوی یاد می کنند. ایناری را خدای روباه ها نیز می دانند به همین خاطر در قسمت های مختلفی از معبد فوشیمی ایناری مجسمه هایی از روباهان را می بینیم. بنابر اعتقاد پیروان آیین شینتو این گونه جا افتاده که روباه های سفید، پیام رسان خدای ایناری هستند.

حالا که به صورت کلی با این عبادتگاه بزرگ و محبوب آشنا شدیم در ادامه نگاه گذرایی داریم بر نام گذاری و تاریخچه این بنا و سپس وارد عبادتگاه شده و همه قسمت های آن را برای تان توضیح خواهیم داد، همچنان با داروما همراه بمانید.

 

علت نام گذاری معبد فوشیمی‌ایناری

پیش از این که با هم گردشی در معبد داشته باشیم و حرکت خود را آغاز کنیم خوب است که کمی با دلیل نام گذاری و معنای آن آشنا شویم. ایناری (Inari) مخفف واژه این ناری (Ine nari) یا این نی نارو (Ine ni naru) است. این ناری را مترادف عبارت برداشت برنج قرار می دهند. استفاده از برنج از دیرباز در میان ژاپنی ها رواج داشت و گفته می شود که این محصول در دوران باستان، بارها جان این مردمان را نجات داد به همین خاطر یکی از معجزات الهی برای ساکنان ژاپن به شمار می رود.

ایناری در عصرها و اقوام گوناگون به گونه های مختلفی معنا شده است که وضعیت جغرافیایی و فرهنگ هر قوم نیز در این نام و معنای آن دخیل بود. با این حال آن چه در آن شکی وجود ندارد این است که پیروان آیین شینتو یا همان فودکوی قدیم (Fudoki) از ابتدا ایناری را فردی بلند مرتبه می انگاشتند؛ این نکته را می توان در ادبیات و تاریخ آن ها به وضوح مشاهده کرد.

نخستین سندی که از وجود ایناری در دست است به سال ۸۲۷ میلادی و دوران امپراتوری پادشاه جونا (Emperor Junna) مربوط می شود؛ یک متن تاریخی که رویجو کوکوشی (Ruiju Kokushi) نام دارد. البته مدارکی از سال ۷۱۳ میلادی هم به دست آمده که نشان می دهند نام اصلی ایناری، فوشیمی-ایناری تایشا (Fushimi Inari Taisha) بوده است به همین خاطر هم نام معبدهای ایناری را فوشیمی‌ایناری تایشا نهاده اند. درباره تغییر نام ایناری نیز می گویند که این نام از ابتدا تغییری نکرده و تنها املای آن دگرگون شده است.

معبد فوشیمی‌ایناری | Photo by : Giovanni Piliarvu
Photo by : Giovanni Piliarvu
معبد فوشیمی‌ایناری | Photo by : Pierre Aden
Photo by : Pierre Aden

تاریخچه معبد فوشیمی‌ایناری

درباره تاریخ دقیق ساخت معبد فوشیمی‌ایناری حرف و حدیث های گوناگونی وجود دارد زیرا همه بخش های آن یک باره ساخته نشد؛ اما اغلب می گویند که این عبادتگاه در دوره هِی‌آن (Heian) یعنی بین سال های ۷۹۴ تا ۱۱۸۵ میلادی ساخته شد. هی‌آن در واقع آخرین بخش از دوره باستان در ژاپن است و پس از آن دوره فئودالی آغاز می شود.

معبد فوشیمیایناری بین سال های ۱۸۷۱ تا ۱۹۴۶ میلادی به محبوبیت زیادی دست یافت و در همین بین به صورت رسمی با عنوان یکی از بهترین و مهم ترین عبادتگاه های ژاپن شناخته شد. برخی می گویند که در سال ۸۱۶ میلادی مکان دقیق معبد اصلی فوشیمی‌ایناری را مشخص کردند زیرا یکی از راهبان والامقام ژاپنی به نام کوکای (KUKAI) دوست داشت که چنین عبادتگاهی در فوشیمی ساخته شود.

درباره چرایی انتخاب مکان معبد فوشیمی‌ایناری نیز افسانه ای وجود دارد که دانستنش خالی از لطف نیست. می گویند سال ها پیش فردی به نام ایروگو هاتانوکیمی (Irogu no Hatanokimi) یک کیک برنج را به قوی زیبایی تبدیل می کند، قو به پرواز در می آید و بر روی محل امروزی معبد فوشیمی‌ایناری می نشیند. در همین مکان جوانه های برنج می روید و زمین سبز می شود. از آن پس فوشیمی به منطقه ای مقدس تبدیل می شود و راهبان هر سال در هنگام بهار و پاییز (همزمان با کاشت و برداشت برنج) در فوشیمی جمع شده و جشن می گرفتند. گفته می شود که این اتفاق ها در بین سال های ۷۰۸ تا ۷۱۵ میلادی رخ داده بود. ژاپنی ها اعتقاد دارند که از قرن هشتم در کشورشان وفور نعمت شد و محصول برنج افزایش چشمگیری یافت.

از زمان ساخت معبد فوق العاه زیبای فوشیمی‌ایناری تاکنون رخدادهای گوناگونی در آن به وقوع پیوسته است که از میان آن ها برخی شان را انتخاب کردیم و با هم مرور می کنیم:

سال ۸۲۷: برخی از درختان موجود در محوطه این معبد را بریدند تا از چوب آن ها برای ساخت معبدی دیگر در کیوتو استفاده کنند.

سال ۹۰۸: بعضی قسمت های این معبد را بازسازی کردند.

سال ۹۲۷: معبد فوشیمی‌ایناری به عنوان یکی از مهم ترین زیارتگاه های ژاپن ثبت ملی شد و در سال ۹۴۲ نیز به بالاترین رتبه نیایشگاه ها در ژاپن ارتقا یافت.

سال ۱۴۶۸: برخی از قسمت های معبد فوشیمی‌ایناری دچار آتش سوزی شدند و در سال ۱۴۹۹ دوباره بخش های آسیب دیده را ساختند.

سال ۱۶۹۴: معبد اصلی فوشیمی‌ایناری را بازسازی کردند.

سال ۱۹۰۹: این معبد لقب گنج ملی ژاپن را از آن خود کرد.

سال ۱۹۴۶: به عنوان یک سازمان مذهبی به ثبت رسید.

سال ۱۹۶۱: جشن بزرگی به مناسبت سالروز تولد ایناری در این معبد برگزار شد.

قسمت های مختلف معبد فوشیمی‌ایناری

معبد فوشیمی‌ایناری تنها یک عبادتگاه نیست، اینجا مکانی است که هم حس کنجکاوی تان را بر می انگیزد و هم اطلاعات جالبی درباره تاریخ و مذهب ژاپنی ها در اختیارتان قرار می دهد. از همه بهتر این که همه چیز در دامان طبیعت ساخته شده و شما را به سوی خود می کشاند.

عبادتگاه فوشیمی‌ایناری قسمت های گوناگونی دارد و بازدیدکنندگانش را مجبور می کند تا از چند مرحله گوناگون عبور کنند. در این قسمت می خواهیم از اولین سطح و دروازه معبد وارد شویم و همه چیز را برای تان توضیح دهیم. در همین ابتدا بدانید که پیاده روی در پیش دارید و باید از هزاران پله بالا بروید، پس خوب خود را برای گردشی به یادماندنی آماده کنید و همراه مان بیایید.

۱- رومان | Romon

اولین بنایی که در ابتدای حرکت تان به سوی معبد فوشیمی ایناری با آن مواجه خواهید شد رومان نام دارد. این ساختمان را فردی به نام تویوتومی هیده‌یوشی (the regent Toyotomi) در سال ۱۵۸۹ میلادی ساخت. بد نیست بدانید که او را با نام هاشیبا هیده‌یوشی (Hashiba Hideyoshi) نیز می شناسند.

درباره چرایی ساخت رومان می گویند که:

روزی از روزها مادر تویوتومی هیده‌یوشی به سختی بیمار می شود به طوری که طبیبان آن زمان از پس درمانش بر نمی آیند. تویوتومی که راه دیگری جز دعا برایش باقی نمانده بود، دست به راز و نیاز بر می دارد و نذر می کند که اگر مادرش شفا پیدا کند ۱۰۰۰۰ گوکو (گوکو goku واحد اندازه گیری برنج در دوران باستان) خیرات می کند. بعد از مدتی مادر تویوتومی به صورت معجزه آسایی بهبود می یابد. تویوتومی هیده‌یوشی نیز با معادل نقدی نذر خود، ساختمان رومان را می سازد که بازدیدکننده ها در آن به راز و نیاز با خدای باروری یا همان ایناری بپردازند.

بعضی ها می گویند که داستان تویوتومی حقیقت ندارد؛ اما این ماجراها بر روی کتیبه ای در رومان درج شده و این کتیبه متعلق به سال ۱۵۸۹ میلادی و کاملا واقعی است.

۲- هاندن | Honden

کمی جلوتر از ساختمان رومان با بنای دیگری رو به رو خواهید شد که نامش هاندن است. برای ساخت این بنا از سبک کلاسیک ژاپنی الهام گرفته اند، در این سبک راهروهای زیادی ساخته می شوند و دیوارهای بنا را هم بسیار بلند می سازند. دیوارهای هاندود حدود ۱۰٫۶ متر ارتفاع دارند.

هاندن را در سال ۱۴۶۸ میلادی ساختند؛ اما متاسفانه در طول شورش اونین (Ōnin no Ran) بیشتر این بنا سوخت و از بین رفت. این جنگ خانمان سوز بین دو خاندان بزرگ و پرقدرت ژاپنی درگرفته بود و بسیاری از قسمت های ژاپن را نابود کرد.

در سال ۱۴۹۹ میلادی هاندن را دوباره بازسازی کردند که هزینه این مرمت از کمک های مردمی تامین شده بود. در این بازسازی سبک و سیاق بنای هاندن را تغییر دادند و تلاش بر آن بود که چهره ای شاد برای این بنا ایجاد کنند که ظرافت و زیبایی خیره کننده ای داشته باشد. به همین منظور از سبک معماری قرن شانزدهم میلادی استفاده کردند که در زمان دوره آزوچی-مومویاما (Azuchi-Momoyama jidai) یعنی در حدود سال‌های ۱۵۶۸ تا ۱۶۰۰ میلادی رواج زیادی داشت. استفاده از تزیینات زیاد یکی دیگر از ویژگی های شاخص عبادتگاه هاندن است که بدون شک توجه تان را به خود جلب خواهد کرد. اگر بخواهیم توضیح بیشتری درباره هاندن ارایه کنیم باید بگوییم که این ساختمان از ۵ عبادتگاه مختلف به وجود آمده که به آن ها با نام های عبادتگاه شمالی، مرکزی، جنوبی، شمالی ترین و جنوبی ترین اشاره می کنند.

۳- تیچوان | Teichoan

تیچوان یک ساختمان زیباست که برای استراحت گردشگران ساخته شده است. این بنا را در سال ۲۰۱۷ میلادی ساختند. استراحتگاه تیچوان در نزدیکی آبگیری به نام یاشیماکای (Yashimagaike) قرار دارد و به همین دلیل منظره زیبا و جذابی را در اختیارتان قرار می دهد. می توانید خیلی راحت در تراس زیبای این مجموعه استراحت کرده و دوباره به راه تان ادامه دهید. بد نیست بدانید که استفاده از تیچوان رایگان است و فقط برای ورود به قسمت تراس آن باید هزینه پرداخت کنید.

اینجا گنجایش ۳۰ نفر را دارد و استفاده از کافه آن نیز برای همه ممکن است. اگر از پیاده روی خسته شده اید تیچوان یکی از بهترین جاها برای کسب انرژی دوباره به شمار می رود.

جالب است بدانید که نام این اقامتگاه برگرفته از اسم شاعر معروف ژاپنی مینگ هائوچان (Meng Haoran) الگوبرداری شده، وی از مهم ترین هنرمندان دودمان تانگ (Tang) به حساب می آید و هنوز هم طرفداران بسیاری دارد. تیچوان از نظر لغوی نیز به معنای پرنده های آوازخوان است که با محوطه این استراحتگاه نیز هم خوانی دارد زیرا در اطراف تیچوان پرنده های گوناگونی در طی روز آواز می خوانند و جوی صمیمی را ایجاد می کنند. پرنده های زیبا در کنار آبگیر یاشیماکای جمع می شوند و بازدیدکننده ها را سرگرم می کنند.

اگر شما هم از پیاده روی خسته شده اید و نیاز به استراحت دارید، توصیه می کنیم که حتما در تیچوان دمی تازه کرده و دوباره به راه تان ادامه دهید.

استراحتگاه تیچوان | Photo by : Unknown

۴- سنبون توری | Senbon Torii

مشهورترین قسمت معبد فوشیمی‌ایناری، سن بون توری نام دارد؛ راهرویی نارنجی رنگ که از همه طرف با ستون های متعدد پوشیده شده است. اگر از نخستین دروازه تا اینجا بدون توقف حرکت کنید، به طور تقریبی بعد از ۱۵ دقیقه پیاده روی به سنبون توری خواهید رسید. بومیان ژاپن به این جا راهروی سرخ می گویند و آن را نماد نور و خورشید به شمار می آورند؛ اما در حقیقت رنگ ستون های سنبون توری نارنجی درخشان است.

این مکان برای ژاپنی ها از نظر معنوی اهمیت دارد و نشانگر روح ایناری، احساس روشنایی و امید، برکت های زندگی، زمین و محصولات و… است و به آن ها حس آرامش می دهد. بد نیست بدانید که سن بون توری در زبان ژاپنی با نام ورمیلیون (vermilion) نیز شناخته می شود، آن ها این واژه را هم معنی با سایه قرمز، سپیده دم و نور قرار می دهند.

سنبون توری در طول دوره اِدو (Edo) یعنی بین سال های ۱۶۰۳-۱۸۶۸ میلادی ساخته شد. هدف از ساخت چنین راهروی طویلی ایجاد حس آرامش برای بازدیدکننده ها و ایجاد آمادگی در آن ها برای راز و نیاز با ایناری بوده است. این راهرو در حال حاضر در بین گردشگران خارجی با نام دروازه توزنت توری (Thousand Torii) شناخته می شود و همه با شور و شوق به سوی این مکان می روند تا با سن بون توری نارنجی رنگ سلفی بگیرند.

۵- اوکوشا اوهایشو | Okusha Hohaisho

بعد از دروازه نارنجی رنگ و معروف عبادتگاه فوشیمی‌ایناری به ساختمان اوکونا-این (Okuno-in) یا اوکوشا اوهایشو خواهید رسید. این بنا درست پس از سنبون توری و در قسمتی به نام دره میبو دانی (Myobu-dani) قرار دارد.

اینجا، هم مکانی برای استراحت و هم جایی برای دعا و راز و نیاز است. سال ساخت آن را ۱۴۹۹ میلادی می دانند؛ اما در حقیقت این ساختمان در سال ۱۷۹۴ میلادی به دلیل وقوع زلزله کاملا نابود و دوباره سازی شد. بنایی که امروز آن را مشاهده می کنید حاصل همین بازسازی است.

اوکوشا اوهایشو در ابتدا فقط یک استراحتگاه بود؛ اما در سال ۱۹۷۵ میلادی یک عبادتگاه کوچک نیز برای عابران در کنار آن ساختند، حالا می توانید در طی حرکت تان به سوی ساختمان اصلی فوشیمی‌ایناری در اینجا شمع روشن کرده و دعا کنید.

در سمت راست اوکوشا اوهایشو چند فانوس سنگی (Stone Lanterns) نیز به چشم می خورند. روش کار با این فانوس ها به این شکل است که باید رو به روی یکی از آن ها بایستید و در دل تان آرزویی را در نظر بگیرید، سپس قسمت سنگی بالای فانوس را بکشید. اگر در حین کشیدن احساس سبکی داشتید آرزوی تان برآورده خواهد شد و در غیر این صورت هرگز به آرزوی خود نخواهید رسید.

۶- کوماتاکاشا | Kumatakasha

بعد از گذشتن از اوکوشا اوهایشوو و کمی پیاده روی، به آبگیر شین- ایکه (Shin-ike) یا کودامایاایکه (Kodamagaike) خواهید رسید. این قسمت در بیشتر فصل های سال بسیار سرسبز و دیدنی است و همین موضوع باعث شده که بسیاری از بازدیدکننده ها در کنار آبگیر بنشینند و از ادامه راه سر باز بزنند.

آبگیر شین- ایکه از نظر معنوی هم برای ژاپنی ها ارزشمند است. آن ها عقیده دارند که اگر کسی را گم کرده اید، کافی است با چشمانی بسته رو به روی شین- ایکه بنشینید و دستان خود را بالا ببرید، جهتی که دست های تان به آن سو می رود، همان راه رسیدن به گمشده تان خواهد بود.

در کنار این آبگیر زیبا یک عبادتگاه کوچک و سنگی نیز وجود دارد که با نام کوناتاکاشا شناخته می شود. پیروان آیین شینتو در اینجا می نشینند و به دعا می پردازند. در این مکان آب روانی نیز جاری است که برای شفای بیماران و تبرک از آن می نوشند، هر کسی می تواند از این آب استفاده کند.

معبد ژاپن | Photo by : Unknown
Photo by : Unknown

۷- مییوکی هوهایشو | Miyuki Hohaisho

بعد از کوناتاکاشا باید کمی بیشتر پیاده روی کنید تا به بناهای دیگر برسید، حدود ۱۰ دقیقه که پیاده روی کنید به یک چند راهی خواهید رسید که دو راه آن اصلی و سه مسیرش انحرافی است. دو راه اصلی به ساختمان اصلی معبد فوشیمی‌ایناری خواهند رسید و گزینه های دیگر، شما را به استراحتگاه ها و معابد دیگری می برند. اگر راه های انحرافی را انتخاب کنید، پس از استفاده از آن ها باید دوباره به مسیر اصلی باز گردید.

مییوکی هوهایشو یکی از عبادتگاه هایی است که در مسیر اصلی قرار ندارد. این بنا در سال ۱۹۶۳ میلادی ساخته شد. اینجا، هم مکانی برای عبادت ایناری است و هم مقبره نقاش و خوش نویس مشهور، یوکویاما تایکن (Yokoyama Taikan) در آن قرار دارد.

اگر زمان کافی برای بازدید از مییوکی هوهایشو را دارید، پیشنهاد می کنیم که بازدید از آن را از دست ندهید زیرا این محل پوشیده از درخت های بامبوی سبز رنگ است و منظره فوق العاده ای دارد، به صورتی که از کنار مییوکی هوهایشو می توانید کوه های مییوکوبی (Miyukibe) را تماشا کنید. این کوه ها در دوره هی آن (Heian) به این نام خوانده شدند و از مهم ترین مقاصد طبیعی کیوتو به شمار می آیند.

معبد ژاپن | Photo by : Unknown

۸- کوجینگامین | Kojingamine

کوجینگامین یا تاناکاشا شینسکی (Tanakasha Shinseki) یک گذرگاه زیباست که در گذشته برای پرستش خدایان از آن استفاده می کردند. امروزه اینجا مکانی برای عبادت و راز و نیاز عابران به شمار می آید. نکته جالب که درباره کوجینگامین وجود دارد مناظر فوق العاده ای است که پس از عبور از این گذرگاه پیش روی تان نمایان می شود. اگر در جستجوی جایی برای گردش و تفریح هستید کوجینگامین را نیز فراموش نکنید.

۹- گوزندانی هوهایشو | Gozendani Hohaisho

گوزندانی هوهایشو نیز یک عبادتگاه است که در مسیر رسیدن تان به معبد فوشیمی‌ایناری با آن مواجه خواهید شد. گفته می شود که در سال های گذشته اینجا دو ساختمان دیگر نیز وجود داشت؛ اما آن ها را تخریب کردند و حالا فقط گوزندانی هوهایشو باقی مانده است.

هر سال در تاریخ ۵ ژانویه دو مراسم مذهبی به نام های اویاما سون (Oyama-saun) و شیمیناوا شینجی (Shimenawa Shinji) در این مکان برگزار می شود؛ ریسمان های گوناگونی به بنای گوزندانی هوهایشو می بندند و طلب آمرزش کرده و به راز و نیاز می پردازند.

یک سنگ مقدس هم در عبادتگاه گوزندانی هوهایشو وجود دارد که قدمتش به دوران باستان باز می گردد و از نظر معنوی برای ژاپنی ها حایز اهمیت است.

۱۰- آبشار کیوتاکی | Kiyotaki

اگر از عبادتگاه گوزندانی هوهایشو حدود ۲۰۰ متر به سمت شمال بروید آبشاری بسیار زیبا به نام کیوتاکی پیش روی تان پدیدار می شود. درست در پشت این آبشار می توانید تماشاگر کوه ها و تپه های کوچک و بزرگی باشید که وجودشان منظره ای دیدنی را ایجاد کرده است. اگر مسیر آب این آبشار را دنبال کنید به دره کیتادانی (Kitadani) خواهید رسید. در این دره دو معبد دیدنی به نام های توفوکو-جی (Tōfuku-ji) و سنی جی یا سنی شی (Sennyū-ji) وجود دارند که می توانید از آن ها نیز دیدن کنید.

۱۱- سانومین | Sannomine

اینجا برای پرستش خدایی به نام شیراجیکو اوکامی (Shiragiku Okami) ساخته شده است. این خدا متعلق به یکی از ادیان باستانی ژاپنی است که امروزه پیروان بسیار محدودی دارد. دینی که در سال ۱۸۸۰ یا اوایل دهه ۱۸۹۰ میلادی دوباره کشف شد. اگر به ادیان باستانی ژاپن علاقه مندید می توانید از موزه ملی کیوتو بازدید کنید، این موزه از مهم ترین جاذبه های دینی این شهر به حساب می آید و داروما هم در آینده آن را در مطلبی جداگانه برای شما عزیزان معرفی خواهد کرد.

معبد ژاپن | Photo by : Unknown

۱۲- آینومین | Ainomine

آینومین نیز از دیگر پرستشگاه هایی است که پیش از رسیدن به معبد فوشیمی‌ایناری می توانید از آن دیدن کنید. این عبادتگاه، مخصوص پرستش آماتراسو-اومیکامی (Amaterasu-ōmikami) یا اُکامی (Okami) است که با نام ایزد خورشید نیز شناخته می شود.

عبادتگاه آینومین یک دروازه معروف هم دارد که با نام نانتوری (Nanetori) شناخته می شود. همچنین یک صفحه نیز در مرکز این عبادتگاه وجود دارد که به آن گاکوزوکا (gakuzuka) گفته می شود و قسمت مرکزی آینومین به شمار می آید. اگر به عبادت و راز و نیاز علاقه مند باشید می توانید گرد این مرکز دست به دعا بردارید و در کنار ژاپنی ها دعا کنید.

آماتراسو-اومیکامی | Photo by : Unknown

۱۳- تروگی ایشی استون | Tsurugiishi Stone

تروگی‌ایشی استون مکانی است که بیشتر برای برگزاری مراسم مذهبی از آن استفاده می کنند. درباره ساخت این قسمت می گویند که سال ها پیش در دوران هی‌آن (بین سال های ۷۹۱- ۱۷۹۴) یک شمشیرباز بسیار معروف به نام سانجو مونچیکا (Sanjô Munechika) می زیست. می گویند که سانجو یک شمشیر جادویی به نام کوگیتسونِمارو (Kogitsunemaru) داشت که ایناری آن را در همین مکان به سانجو اهدا کرده بود. تروگی‌ایشی استون در واقع محلی است که همه این حوادث در آن رخ داده و از این جهت برای ژاپنی ها اهمیت دارد.

معبد ژاپن | Photo by : Unknown

۱۴- ایناریاما و اوتسوکا

ایناریاما (Inariyama) آخرین قسمت سفر شما به معبد فوشی‌ایناری است. شاید جالب باشد که بدانید اغلب گردشگران در طول راه خسته می شوند و به این مرحله نمی رسند. اینجا ۲۳۳ متر از سطح دریا بالاتر است. ایناریاما نام جنوبی ترین قله از ۳۶ قله ای است که در منطقه مسکونی هیگاشی‌یاما وجود دارد. به ایناریاما، میتشوگامین (Mitsugamine) نیز گفته می شود، این نام به معنای سه قله است زیرا تنها سه قله در هیگاشی یاما وجود دارند که از سمت غرب به شرق و در یک ردیف سر برافراشته اند.

جالب است بدانید که هر یک از قله های نزدیک به ایناریاما یک نام مخصوص دارند. بر فراز ایناریاما می توانید کیوتو را از زاویه ای باورنکردنی تماشا کنید، همچنین از این بالا دروازه نارنجی رنگ سنبون توری نیز دیده می شود که قبل تر از آن عبور کرده بودید. در اینجا سنگی وجود دارد که روی آن کلمه اوتسوکا (otsuka) به چشم می خورد.

اوتسوکا (Otsuka) یا اوتزاکا همان معبدی است که این همه راه را برای رسیدن به آن تا ارتفاع ۲۳۳ متری آمده ایم. پیش از وارد شدن به این عبادتگاه، باید بدانید که مردمان ژاپن در دوران هی‌آن اعتقاد داشتند که خدای باروری (ایناری) در نخستین روز ماه فوریه (۱۲ بهمن) به ملاقات آن ها می آید، ژاپنی ها به این روز هورس یا دی آو د هورس (Day of the Horse) می گویند و اعتقاد دارند که در این روز ثروتمند خواهند شد.

گفته می شود که مکان ظهور ایناری همین جاست که حالا آن را با نام اوتسوکا یا عمارت اصلی فوشیمی‌ایناری می شناسیم. بد نیست بدانید که در قرون وسطی به محل فرود ایناری، کامیناتسوکا (Kaminotsuka) گفته می شد و در طول تاریخ نیز چندین بار نام آن تغییر کرد. شاید این سوال برای تان پیش آید که اگر شما هم در دی آو د هورس به این ناحیه بیایید، ایناری را ملاقات خواهید کرد یا خیر؟ پیروان آیین شینتو بر این باورند که دیدن خدای باروری به باورهای فردی و ایمان شخصی هر فرد بستگی دارد و هر کسی نمی تواند او را ببیند.

نکته جالبی که در قسمت اوتسوکا با آن مواجه می شوید، سنگ های کوچک و بزرگی هستند که در هر گوشه به چشم می خورند، روی همه این سنگ ها به خط ژاپنی نوشته هایی حکاکی شده است. ماجرای این سنگ ها از این قرار است که ژاپنی ها بر این عقیده هستند که کنده کاری روی سنگ و حمل آن به این مکان نشانه خلوص نیت و ایمان است. در حال حاضر حدود ۱۰۰۰۰ سنگ حکاکی شده در اوتساکا وجود دارند.

۱۵- سایر قسمت ها

تا اینجا با هم مرحله به مرحله پیش رفتیم و از پای تپه تا فراز آن را طی کردیم. باید بدانید که در طی این مسیر استراحتگاه های کوچک دیگری نیز وجود دارد که می توانید در آن ها چند دقیقه ای نفس تازه کرده و به راه تان ادامه دهید. چون این استراحتگاه ها امکاناتی جز چند صندلی و نیمکت نداشتند از شرح آن ها خودداری کردیم.

اگر معبد فوشیمی‌ایناری را برای بازدید انتخاب کردید از همان ابتدا باید بدانید که راه زیادی را باید پیاده طی کنید؛ اما آن قدر ایستگاه برای نشستن و به در کردن خستگی وجود دارد که نیازی نیست نگران خسته شدن باشید، فقط کفشی مناسب به پا کنید و از زیبایی های اطراف لذت ببرید.

امکانات معبد فوشیمی‌ایناری

با هم در این قسمت با امکانات معبد فوشیمی‌ایناری بیشتر آشنا می شویم:

  • پارکینگ رایگان (اغلب شلوغ است)
  • آب آشامیدنی
  • فروشگاه خرید سوغات
  • پله
  • مسیر پیاده روی
  • امکان خرید شمع
  • امکان تهیه خوراکی های سبک مانند سوپ از دستفروشانی که در اطراف پیاده روها بساط کرده اند. (سوپ رشته ای را امتحان کنید)
معبد ژاپن | Photo by : Unknown

نکاتی جالب درباره معبد فوشیمی‌ایناری

  • از ابتدای راه تا رسیدن به بالاترین قسمت این عبادتگاه، پر است از نوشته های گوناگون به زبان ژاپنی.اغلب این متن ها دارای مضامینی چون دعا برای بهتر شدن تغذیه، وفور نعمت، درخواست لباس و نیازهای دنیوی، دعا برای شادی مردم و … هستند.
  • امروزه معبد فوشیمی‌ایناری به تفرجگاهی برای گردش توریست ها تبدیل شده و از نظر صنعت گردشگری برای کیوتو ارزش زیادی دارد.
  • از زمانی که معبد فوشیمی‌ایناری به وجود آمد و رفته رفته مشهورتر شد، محبوبیت ایناری از کیوتو و حتا ژاپن پا فراتر گذاشت و همه ساله طرفداران بیشتری پیدا می کند.
  • به دلیل این که امروزه معبد فوشیمی‌ایناری یکی از مهم ترین جاذبه های گردشگری کیوتو به حساب می آید، سالانه گردشگران بسیاری را به سوی خود می کشاند. محبوبیت این مکان به اندازه ای شده که فستیوال ها و جشن های متعددی را در آن برگزار می کنند. در هر ماه یک یا چند جشنواره مختلف در این معبد بر پا می شود که برای کسب اطلاع بیشتر درباره هر یک از آن ها می توانید به این لینک مراجعه کنید.
  • حتما متوجه شده اید که راهروها و دروازه های متعددی را باید پیش از رسیدن به ساختمان اصلی معبد فوشیمی ایناری پشت سر بگذارید، درباره علت این موضوع می گویند که در دوران اِدو ساخت دروازه رواج زیادی پیدا کرد و این دروازه ها به نوعی نماد گذر کردن از سختی ها و رسیدن به قرب الهی به حساب می آمدند. اگر توجه کرده باشید در کنار هر دروازه، مکانی برای راز و نیاز وجود دارد و همین موضوع نیز بیانگر راه رسیدن به خداست.
  • نخستین سندی که از وجود روز اسب یا هورس دی در دست است مربوط به ۱۳۰۰ سال پیش می شود.
  • بالاترین خدای آیین شینتو، شو ایچی (Sho-ichii) نام دارد.
  • درخت سدر یکی از نمادهای ایناری به شمار می رود.
  • گفته می شود که یک معبد دیگر نیز در بالای کوه های ناحیه فوشیمی وجود داشته که در قرن پانزدهم از بین رفته است.
  • شاید با عبارت شراین (shrine) در طول بازدیدتان از معبد فوشیمی‌ایناری برخورد کنید، این کلمه به محل ایستادن بزرگان دینی گفته می شود، چیزی شبیه به محراب یا منبر و از نظر لغوی به معنای حرم است.
معبد ژاپن | Photo by : Unknown